سلام برچی نیوز | یک مشوره ساده به کسانی که وظایف رسمی دولتی دارند
  • انتشار: ۱۵ جوزا ۱۳۹۶
  • ساعت: ۹:۲۵ ق.ظ
  • سرویس: توره های فیس بوکی
  • کدخبر: 3466
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=3466

یک مشوره ساده به کسانی که وظایف رسمی دولتی دارند

کسی که در ادارات دولتی کار می کند، تنها ارتباط کاری و یا وابستگی مالی به آن ادارات ندارد؛ بلکه یک تعهد اخلاقی نسبت به اصول آن اداره و یا دولت در کلیت دارد. به این معنا که کار در حکومت (یا هر نهاد و اداره دیگر) تابع یک انضباط خاص است.

کسی که در ادارات دولتی کار می کند، تنها ارتباط کاری و یا وابستگی مالی به آن ادارات ندارد؛ بلکه یک تعهد اخلاقی نسبت به اصول آن اداره و یا دولت در کلیت دارد. به این معنا که کار در حکومت (یا هر نهاد و اداره دیگر) تابع یک انضباط خاص است. به یاد داشته باشیم که تابع خط انضباط بودن، تنها با آموزش و یا ترس از مجازات به وجوود نمی آید، بلکه با بلوغ شخصتی و فکری و مسوولیت پذیری به وجود می آید. به این دلیل، تابع انضباط بودن، به معنای ترسو بودن، چاپلوس بودن، فرصت طلب بودن و بی خاصیت بودن نیست، بلکه عین بلوغ و پختگی و تعهد کاری و اخلاقی است.

ما می دانم که اگر کسی در حکومت افغانستان انضباط را رعایت نکند به احتمال زیاد مجازات نمی شود، بخاطری که مفهوم انضباط یک موضوع جدی نیست؛ درسطوح بالا بی انضباطی وجود دارد. در حالی که کارمند حکومت قرار نیست صبح با شب تحلیل های سیاسی نشر کند و یا موضع گیری های قومی و زبانی داشته باشد. دولت به مفهوم مدرن، یک نهاد بی طرف باید باشد، به این معنا که کارمندان آن نیز بی طرف و تابع انضباط کلی اداره باید باشند. البته قیودات انضباطی از یک اداره تا اداره دیگر، و از یک وزارت تا وزارت دیگر فرق می کند: بیشتر تابع نوعیت کاری و وظایف محوله یک اداره می شود. ولی مهم است که احترام شود. از آن طرف، نباید این توقع وجود داشته باشد که کارمند حکومت منتقد و فعال اجتماعی-سیاسی باشد.

ما روزانه تعداد زیاد از کارمندان دولتی را می بینیم که یا پیوسته تحلیل سیاسی نوشته می کنند، یا بر سایر کارمندان حکومتی و غیرحکومتی اتهامات عجیب و غریب وارد می کنند، و یا دنبال نفرت پراکنی های قومی-زبانی اند. بسیاری از این ها در سطوح بالای اداری قرار دارند. اما موضع گیری های شان به صورت مایوس کننده ای نشان از خامی و عدم بلوغیت شان اند. مدام ادعا می کنند که آنچه می گویند “نظر شخصی” شان است. این ادعا بی معنا است. وقتی کسی در جای مسوولیت دولتی دارد، مساله اعتبار آن اداره و مشروعیت کاری آن اداره، به اعتبار آن شخص بستگی دارد. معنایی ندارد کسی در فیسبوک تحت عنوان نظر شخصی سخنان تفرقه افگنانه و ابلهانه بزند و یا بر افراد اتهام و سوظن وارد کند، بعد بگوید که این به اداره ای که او کار می کند، ربطی ندارد. بیخ آن داره و حکومت کنده می شود: بی اعتبار و بی مشروعیت می شود. مساله تنها یک نفر نیست که زیر ذره بین افکار عمومی رفته مورد انتقاد قرار می گیرد و یا تاثیرات منفی اجتماعی ایجاد می کند، بلکه مساله اعتبار آن نهاد است.

در افغانستان بسیاری مسایل وسوسه انگیز و اغوا کننده اند. حوادث غافل گیر کننده اند و آدم ها احساساتی می شوند. اما، برای همین، زندگی در چارچوب انضباط و محافظت از اعتبار اداری و شخصی، سخت است. این انضباط تنها سکوت نیست، بسیار باریکی ها و ظرافت ها دارد که به مرور باید آموخته شوند. علاوه براین، انضباط داشتن و نداشتن، ربطی مستقیم به شخصیت آدم ها نیز دارد. عمدتا کسانی انضباط اداری را رعایت نمی کنئد که انضباط شخصی هم ندارند. اصلا از نظر سطح فکری توانایی درک اهمیت انضباط داشتن را ندارند.

بنابراین، برای داشتن انضباط مقاومت در برابر احساسات و جلوگیری از سقوط در دام تحولات، بسیار مهم است. من می دانم که در چارچوب انضباط زندگی کردن سخت است، اما نشان از پختگی و مسوولیت پذیری آدم ها است. بی انضباطی و حرف های هوایی و بی ربط گفتن، بیانیه دادن و بر این و آن اتهام وارد کردن، نشان از بی انضباطی و بی تمیزی است. متاسفانه کمتر کسی است که آن “مقاومت” را داشته باشد.

ممکن سوال این باشد که رعایت انضباط یک چیزی مطلق است؟ نخیر. موارد بسیار جدی و مهم است که آدم ها ممکن انضباط را رد کنند. موارد که مثلا کدام فاجعه بشری و انسانی در میان است. موارد که انضباط، مثلا، خلاف قوانین اصلی مملکت و یا حقوق بشر و یا خلاف برابری انسان ها طرح ریزی می شود؛ یا حوادثی رخ می دهند که رعایت انضباط معنایی ندارد و فرد تصمیم می گیرد که برای جلوگیری از یک فاجعه آن را نادیده بگیرد و یا برعلیه آن وارد عمل شود. اما این موارد ممکن بسیار جدی و نادر باشند، فکر و تعقل بسیار کار دارد تا فرد از انضباط بیرون شود. متوجه باشیم آنچه که روزمره در افغانستان شاهدیم، از این قماش نیستند، بلکه نشان از یک بی نظمی فلج کننده ای است که کسی حاضر نیست به راحتی انضباط را رعایت کند.

از من گفتن بود، کسی قبول ندارد عفو کند!

عباس فراسو، دیپلمات افغان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *