• انتشار: ۱۸ حمل ۱۳۹۷
  • ساعت: ۱۰:۴۳ ق.ظ
  • سرویس: تیتر 1
  • کدخبر: 15474
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=15474

گل غندی تکته ای از بهشت!/گزارش تصویری

مردم ولایت پروان در نخستین ماه هر سال جشن گل ارغوان را به شادی می‌نشینند و از استشمام عطر گل‌های ارغوان سرمست می‌شوند.

انگشتان نازکش را در باران می‌شد و قامت رعنایش را در هاله از غبار سفید پیچ و تاب می‌داد. ابرها نیز غرق در لب‌های صورتی اش بی‌اختیار به زیر آمده بودند و در میان گروه‌های انبوه او و همجنسانش او مسافر زمینیان شده بودند. ابرهای سفید لباس تور خود را همه جا گسترانیده بود و باران نقل می‌پاشید و نقل می‌پاشید. هرچه بیشتر در میان ابرها از جاده‌های خاکی که امروز بوی عطر می‌داد بالا می‌رفتم، بیشتر در زیبایی‌هایش غرق می‌شدم: انگار پله پله به خالق زیبایی‌های می‌رسیدم. سر هر انگشتر انگشتانش نگینی ارغوانی قرار داشت و تنش بوی گل می‌داد، بوی گل ارغوانی. گل‌های ارغوان در تپه «گل غندی» در جاریکار مرکز ولایت پروان.
مردم ولایت پروان در نخستین ماه هر سال جشن گل ارغوان را به شادی می‌نشینند و از استشمام عطر گل‌های ارغوان سرمست می‌شوند.
این جشن بخشی از سنت‌های دیرینه مردم افغانستان است که هنوز در میان هجوم فرهنگ‌های بیگانه نفس می‌کشد؛ جشن گل سرخ، جشن گل انار، جشن گل سیب و جشن گل ارغوان.
در جشن گل ارغوان در کنار باشندگان بومی منطقه شهروندان از دیگر ولایات افغانستان نیز به تپه ارغوان می‌آیند تا در نسیم عطرآگین گل‌های ارغوان نفسی تازه کنند و شهر پر دود و دم را حتی برای یک روز هم که شده پشت سر بگذارند.
زماینکه تپه گل غندی پیراهن ارغوانی اش را به تن می‌کند، هر بیننده‌ای را به گونه‌ای مجذوب زیبایی و شکوه خود می‌کند که چاره‌ای جز اعتراف به عاشق شدن نداری!
طبیعت بکر و زیبای افغانستان هنوز منتظر قدم‌هایی است که علی رغم میل باطنی به دلیل وحشت و اضطراب هرگز به آن مناطق برداشته نمی‌شود؛ بهارها می‌آید و دامان سبز و ارغوانی طبیعت افغانستان در حالی به زردی می‌گراید که غبار تنهایی آنها با دستان پر مهر مردمانش هرگز زدوده نمی‌شوند.

جنگ‌های گذشته و حال حاضر صاحبان اصلی این طبیعت زیبا را فراری داده است و آنها در سرزمین‌های بیگانه زیبایی و گل گدایی می‌کنند در حالیکه سرزمین آبا و اجدادیشان منشأ گل و زیبایی است.. ! اما حیف که این سرزمین سر ندارد تا دست‌های گلچین را کوتاه و چشم‌های طمع را کور کند.
این سرزمین با مکان‌های مثال زدنی اش اگر از تاخت و تاز اجنبی‌ها و داخلی‌های معامله گر به دور بود، اینک بهشتی بر روی زمین بود.
اما حیف و صد حیف… !

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *