• انتشار: ۲۲ حمل ۱۳۹۷
  • ساعت: ۸:۳۸ ق.ظ
  • سرویس: x تیتر یک
  • کدخبر: 15850
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=15850
ما و انتخابات پارلمانی پیش رو

چه کسی باید وکلیل باشد؟/ دیگر چشم و گوش بسته رای ندهید!

ا گرایش های عاطفی به صورت و چهره کسی نباید راَی بدهیم. این معضل بیشتر بین جوانان وجود دارد. ما در گذشته شاهد وکیل شدن کسانی بودیم که جز چهره ظریف هیچ چیزی نداشتند که این ناداری در کنار چهره ظریف آنها به نحوی یک بخش جامعه را به سوی فساد اخلاقی کشانده است. انتظار ما و اقتضای جامعه ما این است که همه ما در انتخاب کردن وکیل و راَی دادن دقت کنیم.

از چندی به این‌سو تبلیغات انتخاباتی اعم در دنیای مجازی و مجالس حقیقی به چشم و گوش می‌رسد. عده‌ای از آدرس های وابسته به خودش در دنیای مجازی حرف و حدیث های تبلیغ‌مدار را به ذهن مردم میدهند، برخی ها در مجالس و نشست های حقیقی حرافی تبلیغ‌مدار کرده و کوشش می‌کنند ذهن ها را برای پذیرش خود آماده می‌کند و شاید هم بعضی اجیرهای شان را بسیج کرده‌اند که بین مردم از آنها به خوبی و شایستگی یاد کنند.

سوال این است که چرا باید وکیل انتخاب کنیم؟ کی ها را باید وکیل انتخاب کنیم؟ انتظار ما از وکیل و نماینده ما در پارلمان چه است؟ وکیل مورد انتخاب ما چه معیارهای را باید داشته باشد؟

به باور من بدون درنظرداشت این پرسش ها، انتخاب کردن وکیل نه تنها که هیچ سودی به ما و جامعه ما ندارد، بلکه زیان های هنگفتی خواهند داشت. بخش بزرگی از ناهنجاری های اجتماعی و زیان های فردی کنونی ما ناشی از همین مسئله است.

ما تاکنون با دیدگاه های سنجیده شده و عقل‌پسند به سوی صندوق های راَی نرفتیم، بلکه با احساسات و تعلقات اجتماعی ( قومی، زبانی، منطقه‌ای) وکیل انتخاب کردیم. حتا با گرایش های عاطفی به صورت و چهره های کسی راَی دادیم؛ بدون این که پس‌زیان ها و عواقب تلخ آن را بدانیم.

بخش بزرگی از مشکلات اجتماعی و زیان های فردی همه ما که امروز در آن گرفتار هستیم، از این ناشی شده است که ما کسانی را به پارلمان فرستادیم که بزرگ‌ترین بد و بلای را بالای ما روا داشتند. کسانی را ما وکیل انتخاب کردیم که خود روز ها در خارج به عیش و نوش پرداختند و لحظه‌ای به ما وقت نگذاشتند.

ما کسانی را به عنوان وکیل به پارلمان فرستادیم که پول های هنگفت را از بیت‌المال( از حق ملت) برداشتند و به راه معیشت در خارج صرف کردند.

ما کسانی را نماینده انتخاب کردیم که برای پروژه گرفتن خودش ۱۰۰ بار به دوایر دولتی رفتند و برای حل کردن بزرگ‌ترین مشکلات ما یک بار هم وقت نداشتند.

امروز که مشکلات در ابعاد مختلف جامعه امروزی ما به مرز بحران رسیده است، در یک بخش آن ما مقصریم. ما با تعلقات قومی راَی دادیم، آنها با تعلقات قومی عمل کردند. ما با تعلقات منطقه‌ای راَی دادیم، آنها با تعلقات منطقه‌ای عمل کردند. ما با تعلقات زبانی راَی دادیم و آنها با تعلقات زبانی عمل کردند. این‌گونه بود که ما روز به روز در دل ناهنجاری های اجتماعی فروتر رفتیم. این‌گونه بود که نه به وحدت ملی رسیدیم، نه به رفاء اجتماعی رسیدیم و نه به صلح و آرامش جمعی دست یافتیم.

ما در یک طرف این ناهنجاری ها به دلیل قرار داریم که بدون هیچ انتظاری وکیل انتخاب کردیم و به هر ناشایستی، به هر مضری، به هر کج‌روی و به هر خسیسی راَی دادیم؛ در طرف دیگر این معضله وکیل های قرار دارند که پس از روز انتخابات و گرفتن راَی ما، اعم و غم شان خوش‌زیستن و پول به‌دست آوردن برای خودشان شدند و کم‌ترین توجهی به حل مشکلات مردم و جامعه نکردند.

تاکنون دست‌کم تلخ‌ترین تجربه وکیل داشتن را ما شهروندان دهه ۸۰ و ۹۰ افغانستان داریم؛ وکیل های که نه تنها حلال مشکلات مردم و جامعه بودند، بلکه خود خالق بزرگترین مشکلات به مردم و جامعه شدند.

زمانی ما می‌توانیم از این همه مشکلات موفق بدرآییم که با دیدگاه های سنجیده شده و عقل‌پسند به سوی صندوق های راَی برویم و به‌دور از وابستگی های قومی، زبانی، منطقه‌ای و گرایش های عاطفی؛ افراد با معیار را انتخاب کرده و به پارلمان بفرستیم.

وکیل و یا کسی را که ما باید به پارلمان بفرستیم باید دارای چه معیار های باشد؟

۱- علمیت و فهم سیاسی- اجتماعی: یکی از اساسی‌ترین معیارهای وکیل بودن در پارلمان و نماینده مردم در شورای ملی، دانش و فهم سیاسی- اجتماعی است. پارلمان مکان تصمیم‌گیری حقوقی و نظارت های سیاسی است. هیچ کسی نمی‌تواند این امر را به وجه بهتر اجرا کند، مگر این که مسلح با دانش آن باشد. به باور من در رده اول انتخاب ما باید افراد با دانش سیاسی باشند، نه آنانی که در بخش های تخنیک، ساینس و یا طبابت دانش دارند.

۲- اخلاق و روحیه همکاری: کسانی که حس همکاری به مردم و اخلاق مردم‌محور نداشته باشند، نمی‌توانند مفید و مثمر برایم مردم و جامعه واقع شود، از راَی دادن به چنین افرادی باید جلوگیری شود.

۳- مردم‌گرایی و وطن‌دوستی: متاَسفانه وضعیت کنون و وابستگی های اقتصادی کشور ما به گونه‌ای است که برخی ها وطن‌دوستی را قربانی اقتصاد و منفعت شخصی شان می‌کنند. اعضای پارلمان به عنوان نماینده مردم باید وطن‌دوست باشند و گرایش مردمی داشته باشند؛ یعنی مردم و منافع مردم را در صدر تصامیم شان قرار بدهند.

۴- ملی‌گرایی و عدم تعصبات: بدبختی بزرگ افغانستان امروز این است که کرسی‌داران و سیاست‌مداران ما بیشتر دارای ارق قومی، زبانی و منطقه‌ای هستند تا گرایش ملی. اگر می‌خواهیم راه را به سوی ملت‌سازی، وحدت ملی، صلح و رفاء اجتماعی باز کنیم باید به کسانی راَی بدهیم که ملی‌گرا و همه‌شمول باشند.

در اخیر به یک نکته مهم می‌خواهم اشاره کنم؛ با گرایش های عاطفی به صورت و چهره کسی نباید راَی بدهیم. این معضل بیشتر بین جوانان وجود دارد. ما در گذشته شاهد وکیل شدن کسانی بودیم که جز چهره ظریف هیچ چیزی نداشتند که این ناداری در کنار چهره ظریف آنها به نحوی یک بخش جامعه را به سوی فساد اخلاقی کشانده است. انتظار ما و اقتضای جامعه ما این است که همه ما در انتخاب کردن وکیل و راَی دادن دقت کنیم.

صنا

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *