سلام برچی نیوز | چقدر راحت مهره های بازی میشویم
  • انتشار: ۲۲ جوزا ۱۳۹۶
  • ساعت: ۱۲:۴۴ ب.ظ
  • سرویس: توره های فیس بوکی
  • کدخبر: 3735
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=3735

چقدر راحت مهره های بازی میشویم

وقتی میخواهی حاکمان نالایق این حکومت را نقد کنی اتهام تعصب گرایی و قوم گرایی میزنند؛ وقتی میخواهی بگویی برادر عزیز پولیس گارنیزیون این حکومت به سوی معترضان فیر نمود و باعث کشته و زخمی شدن آنها شده است باز میگویند تو در صدد آشوب و بلوا هستی؛ وقتی سخن از برکناری جانیان و مقامات بیرحم در درون حکومت میزنی؛ باز میگویند بدیل شما چیست؟

وقتی میخواهی حاکمان نالایق این حکومت را نقد کنی اتهام تعصب گرایی و قوم گرایی میزنند؛ وقتی میخواهی بگویی برادر عزیز پولیس گارنیزیون این حکومت به سوی معترضان فیر نمود و باعث کشته و زخمی شدن آنها شده است باز میگویند تو در صدد آشوب و بلوا هستی؛ وقتی سخن از برکناری جانیان و مقامات بیرحم در درون حکومت میزنی؛ باز میگویند بدیل شما چیست؟

باز همین افراد تمام شب و روز می آیند و از همین حاکمان نالایق و بیکاره دفاع میکنند، مینویسند، پرخاش میکنند، دیگران را متهم به صد اتهام واهی مینمایند و در هر نوشته ای که در نقد حاکمیت است عصبانی شده و جوّ سازی میکنند.

گاهی وقت ها احساس میکنم نباید بنویسم و نباید نقد کنم چون میدانم همه قومی به موضوع نگاه میکنند؛ حقیقت در ورای همین صف بندی های قومیتی و نژادی گم میشود، بازار حمله بر ارزش های دوستی و وطنداری بخار میگردد و همه چیز تبدیل میشود به جبهه های تنگ و تاریکی که نامش را میتوان تعصب گذاشت؛ آنسوتر حکمتیار تریبون اشرف غنی میگردد و اینسوتر احمدضیاء مسعود سخن از حکومت موقت میزند؛ بازیگران حاشیه ای، متن پر رنگ تمام این تحولات میشوند و بازار سوء استفاده جویی ها همچنان داغ و نفسگیر میشود.

نمیدانم بنویسم یا ننویسم؟ هر جایی که نام حکومت بود “سه نقطه” بگذارم و بر ماهیت مخالفان غنی و عبدالله سکوت کنم و چیزی نگویم. نمیدانم همین نوشته ها با همین سبک را در دورۀ کرزی هم داشتم؛ همین نقد، همین دواندن تیز و تلخ قلم اما نمیدانم چرا اینگونه شد که شرایط گونۀ دیگری به خود گرفت، آدمها در فیسبوک یکدیگر را میخورند، میدرند و تکه تکه میکنند، رفیقانی که رفیقت بودند امروز در مقابلت چشم در چشم دشمنت میشوند… این فضا سخت دلگیر است هموطن، چقدر راحت مهره های بازی میشویم، چقدر ساده کشانده میشویم به سوی هر جایی که برایمان نقشه کشیدند، نابودمان میکنند بدون آنکه بدانیم چگونه نابود میشویم….

مهدی ثاقب

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *