• انتشار: ۱۷ جدی ۱۳۹۶
  • ساعت: ۱۰:۲۱ ق.ظ
  • سرویس: x تیتر دو
  • کدخبر: 11022
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=11022

چرا هزاره ها در برابر استبداد تاریخی سکوت اختیار کرده اند؟

چرا هزاره ها در برابر استبداد تاریخی سکوت اختیار کرده اند؟ چرا هزاره ها منتظر یک اتفاق فرا انسانی نشسته اند و فرارسیدن معجزه را چشم انتظار اند؟ چرا به استقبال حذف هویت تاریخی فرهنگی زبانی و بالاخره موجویت شان توسط دشمنان تاریخی و دیرینه شان یعنی پشتونها شتافته اند ؟

چرا هزاره ها در برابر استبداد تاریخی سکوت اختیار کرده اند؟ چرا هزاره ها منتظر یک اتفاق فرا انسانی نشسته اند و فرارسیدن معجزه را چشم انتظار اند؟ چرا به استقبال حذف هویت تاریخی فرهنگی زبانی و بالاخره موجویت شان توسط دشمنان تاریخی و دیرینه شان یعنی پشتونها شتافته اند ؟

هزاره ستیزی و حذف هزاره ها توسط پشتونها یک امر نو و جدید نیست تاریخ این مردم با حذف و کشتار و آوارگی و بدبختی و فلاکت شکل گرفته است از کشتار های عبدالرحمن تا به نادر خان و ظاهر شاه و طالبان و اینک کرزی و غنی احمدزی.

مشکل با نوشتن و برشمردن مشکلات هزاره ها حل نمیشود، در نظام طبیعت ضعیف پامال بوده و پامال میشود یگانه گزینه برای تحقق حقوق اساسی شهروندی و انسانی هزاره ها، بایستی تا عمل متقابل انجام دهند پروسه تسلیح سازی ایجاد گروپهای نظامی در تشکیلات۲۰۰نفری ۴۰۰ نفری ۵۰۰ نفری تا به ۱۰۰۰نفری….

در شرایط که گرگان حاکم اند گوسفند بودن بمعنی نظاره کردن مرگ تدریجی است و بس و این برای هزاره ها در طول تاریخ سنگین تمام شده است.

چرا بترسیم و از کی بترسیم و برای چی بترسیم هر روز کشته میشویم حذف میشویم محکوم تر و مظلوم تر از سابق در حاشیه پرتاب میشویم.

در ۱۷ سال اخیر که به اصطلاح شعار حاکمان دوران، دموکراسی مردم سالاری برداشتن تعصبات و تبعیض های قومی مذهبی لسانی بود، هزاره ها در بدترین شرایط قرار داشت نهایت تبعیض علیه این مردم روا داشتن بازسازی درمناطق هزاره جات صورت نگرفت در قدرت سیاسی شریک نبود در ادارات و در پست های بلند حکومتی هزاره نبود از ساختن سرک شفاخانه و مکتب مناطق هزاره نشین محروم بودند از روشنایی برق محروم نگهداشته شدیم همه روزه جوانان ما در گوشه و کنار وطن توسط پشتونها این دشمنان تاریخی و دیرینه ما بقتل میرسند.

با این همه بدبختی و سیاه روزی و محکومیت ما دیگر ترس از دست دادن چی چیزی را داریم زندگی ما در خطر بوده و است عزت و شرف و خاک ما در خطر است باز هم ما بی تفاوت، داریم مرگ خود را مرگ فرزندان خود را مرگ خاک و زادگاه خود را به تماشا نشسته ایم.

باور کنید صادقانه میگویم اگر ما پروسه مسلح سازی را شروع کنیم و با سلاح و زور اسلحه و تفنگ و نیروی انسانی برای حصول حقوق خود وارد مبارزه و پیکار و میدان جنگ شویم به مراتب با ارزشتر از این است که در مسیر بامیان کشته شویم و یا در سیاه خاک و یا بهسود.

پس متحدانه سلحشورانه با مشت محکم به پیش برای حصول حق مان و به کرسی نشستن نام هزاره صدای هزاره تاریخ هزاره زبان و حق هزاره باور های هزاره در حرکت میاییم.

رحمت کارگر

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *