سلام برچی نیوز | چرا نیروهای امنیتی از ناتو نمی‌آموزند؟
  • انتشار: ۴ ثور ۱۳۹۶
  • ساعت: ۱۱:۵۸ ق.ظ
  • سرویس: x تیتر دو
  • کدخبر: 2385
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=2385

چرا نیروهای امنیتی از ناتو نمی‌آموزند؟

وقتی یک واسطه زرهی یا نظامی به یک قرارگاه ناتو برود، باید حداقل چهل متر دورتر از قراول توقف کند و بعد یکی از سرنشینان آن بیاید و مدارک خود را به افسری که آن‌جا نگهبانی می‌دهد، نشان بدهد.

تا آن افسر نگهبان قانع نشود و هماهنگی‌های لازم اجرا نشده باشد، کسی اجازه ورود به قرارگاه نخواهد یافت. اگر افسر نگهبان قانع شود، باز هم به کسی اجازه داده نمی‌شود تا با اسلحه وارد قرارگاه شود.

اما در قرارگاه‌های نیروهای امنیتی افغانستان هر کسی می‌تواند با اسلحه و گلوله وارد شود. افسران عالی‌رتبه، در قرارگاه‌های نیروهای امنیتی کشور نتوانستند سیستم حفاظتی‏ای که ناتو کار می‌گیرد را ‌تطبیق کنند. حتما مربیان ناتو چگونه‌گی تطبیق این سیستم را به فرماندهان نیروهای امنیتی کشور یاد داده اند، اما از آن‌جایی که فرهنگ ترجیح روابط بر ضوابط در این کشور حاکم است، سیستم حفاظتی ناتو در قرارگاه‌های نیروهای امنیتی کشور تطبیق نمی‌شود.

فساد مالی و اداری هم مانع از تطبیق این سیستم شده است. مثلاً برخی از فرماندهان فاسد پولی را که باید صرف ساختن بلنداژها شود، به جیب می‌زنند. هم‌چنان روابط همیشه سیستم را می‌شکند. کافی است که شما با یکی از مقام‌های قرارگاه آشنا باشید. این آشنایی به شما فرصت آن را فراهم می‌کند که حتا با اسلحه وارد قرارگاه شوید.

اگر سیستم حفاظتی با جدیت تطبیق شود و هیچ گاهی نشکند، حتا دوست شخصی فرمانده قول اردو هم نمی‌تواند با اسلحه وارد شود. وقتی سیستم از اثر روابط شکسته می شود، آن زمان نوعی بی‌پروایی حاکم می‌شود و سربازها اغفال می‌شوند. اگر سیستم حفاظتی بسیار جدی می‌بود، انتحاری‌های طالبان نمی‌توانستند در پوشش انتقال زخمی، با موترهای رنجر و لباس‌های نظامی، وارد قول اردوی شاهین شوند و دست به کشتار سربازان بزنند.

بی‌پروایی حتا در فرودگاه کابل هست. آشنایان مقام‌های کلیدی فرودگاه کابل، می‌توانند با اسلحه زیر بال هواپیما بروند. هیچ قرارگاهی از این آسیب محفوظ نیست. در قول اردوی بلخ کسی اجازه ندارد که با اسلحه وارد شود. اما از آنجایی که این قاعده بارها شکسته شده بود، سربازان قول اردو هم اغفال شدند و ورود انتحاری‌های طالبان زیر پوشش انتقال زخمی را جدی نگرفتند.

در این تردیدی نیست که فساد و ترجیح روابط بر ضوابط در افغانستان ریشه عمیق فرهنگی دارد، اما در حکومت‌های گذشته افغانستان این موضوع به اندازه امروز نبود. مردم عام قصه می‌کنند که روزی داکتر نجیب در دوران زمامداری‌اش ناوقت شب می‌خواست از یک قرارگاه به صورت فوری و هماهنگ ناشده دیدن کند. وقتی موتر او جلو در قرارگاه می‌رسد، سرباز موظف «نام شب» را می‌پرسد و اجازه ورود نمی‌دهد. این داستان شاید درست نباشد. اما تراوش آن از ذهن مردم عام نشان‌دهنده‌ی آن است که در آن سال‌ها، تدابیر امنیتی بسیار جدی بود و به آسانی شکسته نمی‌شد.

اما امروز تدابیر امنیتی و مقررات ایمنی به ساده‌گی شکسته می‌شود. ترجیح روابط بر ضوابط حتا آموزش‌هایی را که ناتو به نیروهای امنیتی داده، بی‌اثر ساخته است. جالب این است که شماری از مشاوران ناتو در هر قول اردو حضور تقریبا مداوم دارند و حتما هر روز در مورد تدابیرامنیتی به مقام‌های کلیدی قول اردوها، نکاتی را تذکر می‌دهند، اما این مشوره‌دهی و آموزش را فرهنگ ترجیح روابط بر ضوابط، بی‌اثر کرده است.

رییس‌جمهور و دیگر بلندپایه‌گان حکومت باید افسرانی را که پس از یازده سپتامبر از دانشگاه‌های معتبر نظامی دنیای غرب فارغ‌التحصیل شده‌اند، فرصت بدهند تا در رهبری نیروهای امنیتی قرار گیرند. افسران کدری سابق و هم‌چنان افسرانی که سابقه تنظیمی دارند، با فرهنگ ترجیح روابط بر ضوابط خو گرفته‌اند و نمی‌توانند از آن فاصله بگیرند.

نباید افسران جوان تازه فارغ شده از اکادمی‌های نظامی دنیای غرب، ده سال دیگر انتظار بکشند تا سی و چند ساله شوند و بعد رهبری قوای مسلح را به دست بگیرند.

به این افسران باید از همین حالا فرصت داده شود تا اندوخته‌های خود را عملیاتی کنند و رهبری قوای مسلح کشور را به دست بگیرند. فقط همین افسران می‌توانند انرژی و تحرک تازه به نیروهای امنیتی کشور بدمند و ضوابط را بر آن حاکم سازند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *