• انتشار: ۱۳ عقرب ۱۳۹۷
  • ساعت: ۱:۵۲ ب.ظ
  • سرویس: امنیتی
  • کدخبر: 23230
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=23230

چرا طالبان جسد قاتل جنرال رزاق را میخواهند؟

طالبان خواستار تبادله اجساد قربانیان حادثه سقوط یک چرخبال اردوی ملی با یک مهاجم این‌گروه شده که به جان فرمانده رازق حمله کرد و او را کشت.

طالبان خواستار تبادله اجساد قربانیان حادثه سقوط یک چرخبال اردوی ملی با یک مهاجم این‌گروه شده که به جان فرمانده رازق حمله کرد و او را کشت.

این گروه گفته است اگر جسد این عضو طالبان به آنها تحویل داده نشود، جسد معاون قول اردوی ۲۰۷ ظفر و رئیس شورای ولایتی فراه و اجساد نظامیان دیگر در این حادثه را تحویل نمی‌دهند.

این چرخبال به روز چهارشنبه هفته گذشته در منطقه‌ جمال غازی میان فرا و ولسوالی شیدند ولایت هرات سقوط کرد.

هرچند سخنگوی والی فراه گفته است که جسد جمیله امینی و شمار دیگر از افراد غیرنظامی به خانواده شان تحویل داده شده است؛ اما طالبان در اعلامیه خود گفته است که جسد ۲۸ تن از قربانیان این حادثه را در اختیار دارند و می‌خواهند اجساد آنها را با جسد ابودجانه که گفته می‌شود نام اصلی او عبدالبصیر بوده است، از طریق صلیب سرخ تبادله کنند.

عبدالبصیر (ابودجانه) مهاجم نفوذی طالبان بود که به تاریخ ۲۶ میزان در دفتر والی قندهار بر جان جنرال رازق فرمانده پولیس این ولایت حمله کرد و پس از شلیک بر جنرال رازق و شمار دیگر، در درگیری با نیروهای امنیتی کشته شد.

از این حادثه هفده روز می‌گذرد و تاکنون جزئیات دقیق و مفصل از آن رویداد نشر نشده است. تنها روز گذشته رئیس عمومی امنیت ملی گفت که نام او عبدالبصیر بوده و این حمله از سوی استخبارات پاکستان طرح ریزی و عملی شه است.

تبادله اجساد در هرجنگی امر معمول است. در سال۱۳۹۲ چهار سرباز نفوذی طالبان که در ولایت کنر در همدستی با طالبان زمینه کشتار ۲۱ سرباز ارتش را در غازی آباد این ولایت فراهم کرده و به طالبان تسلیم شده بودند در بدل تحویل دادن اجساد افراد طالبان قرار بود تبادله گردد. والی کنر گفته بود ما می‌خواهیم این افراد در بدل تحویل دهی اجساد طالبان به حکومت تسلیم داده شوند.

همچنان در تاریخ جنگ مواردی از این دست فراوان سراغ داریم که تبادله اجساد بخشی از روند جنگ یا دوره صلح بوده است. در جنگ عراق و ایران که هشت سال دوام کرد پس از بیست دو سال هر دوکشور توافق کردند که اسیران و نیز اجساد سربازان شان را تبادله کنند.

بحث اصلی در پیوند به اهرم فشاری که طالبان اکنون مطرح کرده است، می‌باشد. حکومت افغانستان هنوز نگفته است که با جسد این فرد مهاجم چه کار کرده است، اما گفته می‌شود که جسد عبدالبصیر هنوز نزد حکومت است. شاید طالبان می‌خواهند با نگهداشتن جسد دو مقام ارشد ارتش و شورای ولایتی، بر حکومت فشار بیارود تا جسد ابودجانه را به دست آورده و به خانواده‌اش تحویل دهند.

اما قدر مسلم این است که این عمل طالبان نشان می‌دهد، این گروه معیارها و هنجارهای که روحیه و تعهد‌مندی سربازان و هواداران شان را حفظ و یا تقویت می‌کنند، جدی می‌گیرند و با این اهرم فشار نشان می‌دهند حتی پس از مرگ ابودجانه جنازه این فرد برای آنها مهم است که هرچه زودتر آنرا در اختیار بگیرند.

درحالی که در طرف مقابل چنین نیست. در بیشترِ موارد جان سربازان فداکار برای نهادهای نظامی و رهبری دولت ارزش ندارد. موارد زیادی در گوشه و کنار افغانستان اتفاق افتاده که سربازان ارتش و پولیس با روحیه عالی و متعهدانه در سنگرهای دفاع از دولت و سرزمین جنگیده اند؛ اما در وقتی که در محاصره قرار گرفته اند نسبت به نجات آنها تعلل صورت گرفته و اقدام‌های فوری روی دست گرفته نشده است.

مواردی هم اتفاق افتاده است که سربازانی بیش از هفته‌ها مقاومت و دست و پنجه نرم کردن با محاصره دشمن بدون آب و غذا مبارزه کرده اند اما آنها اکمال نشده و گرسنه و تشنه در اسارت دشمن قرار گرفته اند.

از سوی دیگر زمانی که سربازان در سنگرهای مبارزه اسیر می‌شوند برای رهایی آنها توجه صورت نمی‌گیرد. سربازانی که اعضای بدن شان را در جنگ از دست می‌دهند بدون حمایت خاص در وضعیت بد اقتصادی در کنار خانوادهای شان زندگی پررنجی را سپری می‌کنند.

همچنان گزارش‌های زیادی در هجده سال گذشته به نشر رسیده است که اجساد سربازان روزها در میدان جنگ باقی مانده است، خانواده‌های شان با دشواری زیاد پیکر عزیزان شان را به دست آوره اند. این همه حکایت از این دارد که سربازان صادقه برای دفاع از دولت، امنیت و تقویت دولت‌داری مبارزه کرده و قربانی می‌دهند؛ اما نسبت به این قربانی‌ها ارزش گذاشته نمی‌شود و مسئول این همه حکومت و رهبران نهادهای امنیتی اند.

بایا صفدری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *