سلام برچی نیوز | پرسشی از نسل جوان هزاره
  • انتشار: ۷ حمل ۱۳۹۶
  • ساعت: ۲:۲۷ ب.ظ
  • سرویس: x تیتر دو
  • کدخبر: 1570
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=1570

پرسشی از نسل جوان هزاره

برخی از نسل جوان هزاره از صبح تا شب علیه کارمندان هزاره در دولت کنونی می‌نویسند. از یک طرف خواهان مشارکت در ساختار قدرت‌اند و از سوی دیگر هر کارمند دولتی‌ایِ که حضور در دولت حق آن‌هاست، از نظر برخی از نسل جدید مجرم مطلق و نوکر اشرف‌غنی فاشیست! گذشته از اینکه «فاشیست» بنیاد مکتوب، […]

برخی از نسل جوان هزاره از صبح تا شب علیه کارمندان هزاره در دولت کنونی می‌نویسند. از یک طرف خواهان مشارکت در ساختار قدرت‌اند و از سوی دیگر هر کارمند دولتی‌ایِ که حضور در دولت حق آن‌هاست، از نظر برخی از نسل جدید مجرم مطلق و نوکر اشرف‌غنی فاشیست! گذشته از اینکه «فاشیست» بنیاد مکتوب، شهضری و فلسفی‌ قدرت‌مند دارد و کاربرد آن در جامعه مبتنی بر فرهنگِ شفاهی، فاقد دید شهری‌ـ فلسفی و بی‌تاریخ، از اساس خطاست، پرسش این است که این نسل اگر در زمان فیض‌محمدکاتب می‌بودند، با او چه‌گونه برخورد می‌کردند؟ کاتب در سراسر سراج مردم هزاره را فحش و دشنام داده است و صفحاتِ زیادی را در ستایش امیرعبدالرحمن، که بزرگ‌ترین قتل عام تاریخ را رقم زد، نوشته است. گذر زمان اما نشان داد در تاریخ افغانستان خردمند و آینده‌نگرتر از کاتب وجود نداشته است. آثار او مرجع اصلی تمام تاریخ‌نگاران افغانستان است. اگر او کارمند دولت جبار نمی‌شد و به دربار امیر نمی‌رفت و نمی‌نوشت، نه تنها تاریخ مردم هزاره، بلکه تاریخ تمام تاریخ مصادره شده بود و ادبیاتِ انتقادی نسبت به تاریخ، در میان هیچ قومی شکل نمی‌گرفت.
من مطمئن‌ام که اگر نسل جدید هزاره در آن زمان می‌بودند و یا اشرف‌غنی ۶۲ در صد را می‌کشت و کاتب در همین زمان در دربار او می‌نوشت، کاتب توسط نسل جدید هزاره سنگ‌باران و اعدام و تکه‌تکه می‌شد. پرسش از آینده از اساس وجود ندارد. عقل آینده‌نگر تعطیل است و از یاد برده‌اند که تشویق مردم به دولت‌ستیزی، در وضعیتی که هیچ طرحی برای دولت بدیل و پس از فروپاشی نیست، بیش از هر مردمی مردم هزاره را آسیب‌پذیر می‌کند. بدیل این دولت هرچه باشد، یک گروه بنیادگرای اسلامی خواهد بود. آیا دوران آن نرسیده است که آینده‌اندیشانه‌تر نگاه کنیم و به پیروی از سنتِ کاتب این اخلاقِ عام واکنشی را دوربیاندازیم؟ کمترین پیامدی اینکه رفتار واکنشی که ما همه بی‌گناه‌ایم و دیگران همه گناه‌کار، این است که خودخواسته کنترلِ خود را به دستِ دیگران داده‌ایم. به‌نظر می‌رسد بازنگری در نگرش و رفتار واکنشی و توجه به «سنت فکری کنشگرانه و فعال فیض‌محمدکاتب» بیش از هرزمانی ضروری است. نه آن‌هایی که بیرون از دولت‌اند و حقیرانه کاسه‌گدایی گسترده‌اند کاملا معصوم و بی‌گناه‌اند و نه کارمندان دولت مطلقن گناه‌کار و دشمن مردم. سنتِ کاتب به ما می‌آموزد، که پیروزی آینده‌نگری است. مردمی که نتوانند چارچوبِ معقولی برای فهم دردهای شان پیدا کنند و غوغا و برخورد واکنشی را یگانه راه و چاره تصور کنند، هرگز به نیروی فعال سیاسی بدل نخواهند شد.

اسد بودا

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *