سلام برچی نیوز | پذیرش اختلافات همدیگر تنها راهی برای وحدت ملّی است
  • انتشار: ۱۹ سنبله ۱۳۹۶
  • ساعت: ۱۱:۲۸ ق.ظ
  • سرویس: توره های فیس بوکی
  • کدخبر: 7642
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=7642

پذیرش اختلافات همدیگر تنها راهی برای وحدت ملّی است

تا زمانی که همدیگر پذیری، و مختلف بودن همدیگر را نپذیرفتیم وحدت مِلّی ایجاد نخواهد شد، آنچیکه ایجاد میشود وحدت مُلّی است.

تا زمانی که همدیگر پذیری، و مختلف بودن همدیگر را نپذیرفتیم وحدت مِلّی ایجاد نخواهد شد، آنچیکه ایجاد میشود وحدت مُلّی است.

فرق بین وحدت مِلّی و وحدت مُلّی ربط به استراتژی ایجاد وحدت دارد. در افغانستان توجه همه به ایجاد یک وحدت مُلّی است، یعنی نپذیرفتن مختلف بودن همدیگر، انکار وجود فرق بین شکل انسانها، انکار وجود فرق بین دین و مذهبی انسانها، انکار اختلافات در فرهنگ ها، در جنسیت، در جنسیت گرای. همین نوع استراتژی برای ایجاد وحدت باعث شده که وحدت مِلّی به وحدت مُلّی تغیر کند.

ولی در کشور سویدن وحدت مِلّی چگونه ایجاد میشود، در سویدن مساجد وجود دارد، کلیسا وجود دارد، بُت خانه وجود دارد، حق و حقوق مساوی برای کافر و مسلمان، یهود و نصارا، بی خدا و با خدا، برای همه وجود دارد. مختلف بودن همدیگر را برای رسیدن به وحدت محو نمیکند، بلکه پزیرفتن مختلف بودن را، و احترام کردن به مختلف بودن را تنها راه رسیدن به وحدت مِلّی میداند. درینجا است که سه صد سال و اندی است که درین کشور جنگ و خونریزی وجود ندارد.

جامعه مهاجرین تقریبا اکثریت دلیل مهاجرت و پناهنده شدن شان نپزیرفتن مختلف بودن آنها است، یکی را تعلق قومی شان را نمیپذیرد، دیگری را تعلق مذهبی شان را نمیپذیرد، سومی را به خاطر زنا میکشد، چهارمی را به خاطر انکار وجود خدا میکشد، پنجمی را به خاطر استفاده از آزادی بیان میکشد، و… اینها دلائلی است که انسان ها پناهنده میشوند و در کشور های چون سویدن پناه میاورند تا مختلف بودن آنان سبب قتل آنان نشود. درین کشور پذیرفتن عقائد و باور های انسان ها یک شرط وحدت مِلّی است.

حال ما چه میخواهیم و چه میکنیم؟

ما میخواهیم در کشور چون سویدن زندگی کنیم، ما میخواهیم مختلف بودن شخص خود مان پذیرفته شود و به آن احترام شود، دلیل پناهنده گی مان هم این است. ولی در عمل مختلف بودن همدیگر را پذیرفته نمیتوانیم، در عمل همدیگر را محو میکنیم تا وحدت مُلّی ایجاد شود. ازین مسئله که بگذریم، ما حتی وحدت مِلّی که در سویدن ایجاد شده را قبول نداریم. مثلا غیرت مان اجازه نمیدهد خواهر مان با دامن کوتاه به بیرون رود، غیرت مان اجازه نمیدهد همسران مان با جنس مخالف آزادانه بیرون رود و همدیگر را در آغوش بگیرد. کار به مانع های مذهبی ندارم، بلکه فقط از غیرت افغانی صحبت میکنم. حد اقل در سویدن با تناقض پیش نرویم، از آنچه که فرار کرده ایم دوباره همان را راه و روش قرار ندهیم. در افغانستان سعی کردیم مذاهب اقلیت ها را از بین ببریم، هندو و سیک و یهود که اصلا نماند، فقط اسلام مانده است، به همین شکل میخواهیم تعلقات قومی را هم از بین ببریم و از آن افغان بسازیم تا وحدت ایجاد شود، وحدت گار اینگونه ایجاد میشد حاکمان مختلف سعیر کردن با محو دیگران وحدت ایجاد کند، موفق نشدند. حال وحدت با محو دیگران ایجاد نمیشود، افغان را افغان، هزاره را هزاره، تاجیک را تاجیک، کافررا کافر، مسلمان را مسلمان باید پذیرفت. نه همه را به اسلام و به افغان بودن مجبور کنیم.

لذا فرق بین وحدت مِلّی و وحدت مُلّی وجود دارد، وحدت مُلی در محو مختلف بودن انسان ها ایجاد میشود، ولی وحدت مِلی در پذیرفتن مختلف بودن انسان ها ایجاد میشود. حال ما چه میخواهیم؟ وحدت مِلّی یا وحدت مُلّی؟ اگر وحدت مِلّی میخواهیم راه چاره وجود دارد و قوانین سویدن آن را میپذیرد، ولی اگر وحدت مُلّی میخواهیم تنها در افغانستان وجود دارد و در سویدن ممنوع است.

نگارنده: جمعه لومانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *