• انتشار: ۲۸ حمل ۱۳۹۷
  • ساعت: ۱۰:۱۵ ق.ظ
  • سرویس: تیتر 2
  • کدخبر: 16135
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=16135

هشدار! در غزنی چه می گذرد؟

بعد از پیوستن حکمتیار به پروسه صلح، اوضاع غزنی به شدت وخیم شده است؛ زیرا همانگونه که عرض شد، مقامات حکومت محلی و طالبان این ولایت از اعضای حزب اسلامی هستند و حکمتیار با نفوذی که بر آن‌ها دارد، تلاش دارد که جنگ را در ولسوالی‌های هزاره‌نشین بکشاند.

بیش از نیم جمعیت ولایت غزنی را هزاره‌ها تشکیل می‌دهند؛ اما حکومت محلی کاملا در اختیار پشتون‌ها قرار دارد. در غزنی حکومتی‌های پشتون و طالبان پشتون همه از اعضای سابق و لالحق حزب اسلامی حکمتیار و بعضا حرکت انقلاب مولوی محمد نبی محمد هستند.

لذا بین طالبان و حکومت محلی در غزنی تبانی کامل وجود دارد تا هم قدرت را به صورت انحصاری قبضه کنند و هم برای هزاره‌ها ایجاد مشکل نمایند. تمام مناطق پشتون‌نشین ولایت غزنی، حتی مرکز ولایت در اختیار طالبان قرار دارند و طالبان آشکارا از کسبه‌کاران و نهادهای غزنی، مالیات می‌گیرند.

مراکز ولسوالی‌های پشتون‌نشین و مرکز ولایت با توافق حکومت محلی و طالبان ظاهرا در اختیار حکومت باقی مانده است تا امکانات دولتی را تصاحب و جذب نمایند. با اینکه تمام ولسوالی‌های پشتون‌نشین در اختیار و کنترل طالبان قرار دارد و پشتون‌های این ولایت نه تنها با حکومت همکاری نکرده؛ بلکه صدها افسر و سرباز حکومتی را کشته‌اند، اما تمام بودجه ولایت غزنی در این ولسوالی‌ها مصرف شده است و همه این ولسوالی‌ها دارای سرک پخته، ساختمان مکتب پخته‌کاری، شفاخانه پخته‌کاری و… هستند.

اما هزاره‌های این ولایت با اینکه قوی‌ترین حامی حکومت بوده و صدها جوان شان در قالب نیروهای امنیتی در ولسوالی‌های پشتون‌نشین، به‌ویژه ولسوالی اندر، برای دفاع از حکومت، جان شان را از دست داده‌اند، ولی ولسوالی‌های هزاره‌نشین حتی یک متر سرک پخته هم ندارد، حکومت محلی غزنی و طالبان این ولسوالی که از اعضای سابق و لاحق حزب اسلامی هستند، با تبانی یکدیگر، این ولایت را دربست قبضه کرده‌اند و از یکسو، ده‌ها نفر هزاره را در مسیرهای مواصلاتی کشته و یا گروگان گرفته‌اند و یا اموال آن‌ها را غارت نموده‌اند و از سوی دیگر، مانع بازسازی ولسوالی‌های هزاره‌نشین شده و هرگاه پروژه‌ای برای این مناطق منظور شده است، آن‌ها با ایجاد ناامنی و کشتن مجریان و کارگران پروژه، مانع اجرای پروژه‌ها شده‌اند.

امسال، اما اوضاع کاملا متفاوت است، حکومت محلی و طالبان غزنی به ناامن‌سازی مسیرهای مواصلاتی ولسوالی‌های هزاره‌نشین و آزار و اذیت مسافرین هزاره بسنده نمی‌کنند، بلکه تلاش دارند تا جنگ و ناامنی را در ولسوالی‌های هزاره‌نشین بکشانند، منازعه قره باغ، سپس حمله به ولسوالی خواجه‌عمری و تیرباران کردن همه پرسنل این ولسوالی و سپس حمله به پوسته‌های مسیر غزنی _ جغتو، نشان می‌دهد که ملامتین والی غزنی با همکاری ملا کیبل‌ها و طالبان در صدد کشاندن جنگ در مناطق هزاره‌نشین ولایت غزنی هستند.

بعد از پیوستن حکمتیار به پروسه صلح، اوضاع غزنی به شدت وخیم شده است؛ زیرا همانگونه که عرض شد، مقامات حکومت محلی و طالبان این ولایت از اعضای حزب اسلامی هستند و حکمتیار با نفوذی که بر آن‌ها دارد، تلاش دارد که جنگ را در ولسوالی‌های هزاره‌نشین بکشاند. اگر نمایندگان ما در حکومت و وکلای ما در پارلمان جلو این توطئه را که حکومت محلی غزنی و طالبان مشترکا چیده‌اند نگیرند، ما شاهد فاجعه‌های ویرانگر در غزنی خواهیم بود. حکومت مرکزی نیز باید در مهار این توطئه کوشش کند و نگذارد که حکومت محلی غزنی در تبانی با طالبان، هزاره‌های این ولایت را که سلاح بر زمین گذاشته و قلم و کتاب برداشته و از حکومت و مدنیت دفاع و برای سازندگی کشور تلاش می‌کنند، از روی مجبور به گرفتن دوباره سلاح بنمایند.

حکومت مرکزی، حکومت محلی غزنی و طالبان این ولایت، باید این نکته را درک کنند که خویشتن‌داری و صبوری هزاره‌های این ولایت در برابر شرارت دیگران، از روی ترس و ضعف نیست، بلکه به خاطر ایجاد آرامش، همزیستی مسالمت‌آمیز و هم‌پذیری است و گرنه تجربه‌ی دوران جهاد نشان داده است که اگر هزاره‌ها سلاح به دست بگیرند از لوله تفنگ آن‌ها نیز تیر و آتش می براید، نه آب و خاکستر.

نگارنده: محمد نسیم جعفری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *