• انتشار: ۴ اسد ۱۳۹۶
  • ساعت: ۵:۲۱ ق.ظ
  • سرویس: x تیتر دو
  • کدخبر: 5743
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=5743

نه هیجانزده نه نا امید

دیدار اعضای شورای عالی مردمی جنبش روشنایی با اشرف غنی در ارگ، از سوی عده ای پیروزی هیجان آور تلقی شده و از جانب دیگر خیانت نا بخشودنی، واقعیت اما یک اتفاق ساده است. از این رو لازم است نکاتی روشن شود.

دیدار اعضای شورای عالی مردمی جنبش روشنایی با اشرف غنی در ارگ، از سوی عده ای پیروزی هیجان آور تلقی شده و از جانب دیگر خیانت نا بخشودنی، واقعیت اما یک اتفاق ساده است. از این رو لازم است نکاتی روشن شود.

یکم؛

جنبش روشنایی اعلام کرده بود که دوم اسد بار دیگر به خیابان می آید، حکومت هم می خواست مانع تظاهرات شود، هم مسولیت این ممانعت را به عهده نگیرد. “نا امنی” به عنوان یک واقعیت انکار ناپذیر، در میان بود، مقامهای امنیتی در دیدارهای نفسگیر و متعددی که با ما داشت می خواستند از این واقعیت بعنوان شمشیری برای خفه کردن صدای ما استفاده کنند و فشاری را که اعلام تظاهرات تولید کرده بود از دوش حکومت بردارند آنهم بگونه ی که تازه منتی هم بر جنبش گذاشته باشند. بنا با یک بیان سنجیده شده و سیاسی می گفتند: تظاهرات حق مسلم شما است، تامین امنیت مسولیت ماست، ما تلاش خواهیم کرد اما عاجزیم و نمی توانیم.”

ما هم با توجه به همین واقعیت “ناامنی” می گفتیم، تظاهرات حق ماست و تامین امنیت مسولیت شما است و شما اگر بخواهید می توانید، همانگونه که امنیت همایش حکمتیار در استدیوم کابل را تامین کردید، همانگونه که امنیت ششم حوت و ۲۰ حوت در مصلا را تامین کردید ولی نوبت جنبش که رسید در سیزدهم حوت، گفتید تجمع حق شما است اما از تامین امنیت سرباز زدید.

هردو طرف تحت فشار بودیم، تا سرانجام حکومت تن داد و حاضر شد باب گفت وگو را باز کند.

دوم؛

چنانچه همه گان شاهدند، در ششم میزان نیز پس از آنکه یوناما نهادهای مدنی و کمیسیون حقوق بشر حاضر شدند میانجی باشند و ارگ نیز اعلامیه داد که حاضر است گفت و گو کند، تظاهرات تعلیق شد. اما وقتی صحبت های مقدماتی در مورد، میکانیسم و اصول و چارچوب گفت و گو انجام شد و حکومت به یک مذاکره اصولی تن نداد، جنبش مذاکره را شروع نکرد.

اتفاقی که در اول اسد ۱۳۹۵ رخ داد نیز همین بود که حکومت حاضر نبود بصورت اصولی در مورد “مسیر لین ۵۰۰ کیلوولت ترکمنستان، مذاکره کند.

حالا هم تظاهرات به تعلیق افتاده است تا با حکومت برسر اصول و میکانیسم مذاکره گپ زده شود و بازهم اگر حکومت برسر اصل ماجرا برمبنای اصولی که یک مذاکره لازم دارد، حاضر نشود، جنبش حاضر نیست پای میز مذاکره بنشیند.

سوم؛

در کنار داعیه اصلی جنبش روشنایی، تحقیق همه جانبه با حضور نهادهای بی طرف بین المللی در مورد فاجعه دوم اسد، کماکان از خواست ها و مطالبات جدی جنبش است.

چهارم؛

در تمامی مراحل قبلی، پای عناصری از ارگانها یا افراد حکومتی در میان بود که می خواستند مذاکرات را تسهیل کنند، اما در عین حال می خواستند به نحوی ابتکار عمل را نیز به دست بگیرند و از وضعیت پیش آمده استفاده خود را نیز ببرند و همین مساله سبب سوختن فرصتهای اندکی می شد که برای انجام یک مذاکره اصولی، پیش می آمد.

اینبار، حرف مان را صریح و روشن به کسی که تصمیم گیرنده اصلی است رساندیم.

پنجم؛

در وضعیتی که الان قرار داریم نه هیجانزده باشیم و نه نا امید، اما یک چیز را اطمینان می دهیم و آن اینکه به تعهد مان در مورد تحقق مطالبات مان پایداریم و این مساله به مرور زمان روشن خواهد شد.

داوود ناجی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *