• انتشار: ۷ جدی ۱۳۹۶
  • ساعت: ۸:۲۲ ق.ظ
  • سرویس: x تیتر دو
  • کدخبر: 10864
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=10864

موش و گربه بازی قومی برای تصاحب ارگ!

تا دوسال دیگر انتخابات ریاست جمهوری افغانستان برگزار خواهد شد، در اینکه این انتخابات شفاف و بدون تقلب برگزار شود، جای تامل و بحث دارد.

تا دوسال دیگر انتخابات ریاست جمهوری افغانستان برگزار خواهد شد، در اینکه این انتخابات شفاف و بدون تقلب برگزار شود، جای تامل و بحث دارد.

اما دو انتخابات ریاست گذشته افغانستان پر از تقلب و جعل بود بحدی که انتخابات اخیر بعد از جنجال های فراوان، با میانجیگری قهر آمیز آمریکا منجر به حکومت وحدت ملی گردید.

اما در اینجا بحث رور انتخابات نیست، بلکه این نکته مورد توجه قرار می گیرد که چه کسانی برای کاندیداتوری پست ریاست جمهوری خود را آزمایش می کند؟ مهم ترین نکته در پست ریاست جمهوری در افغانستان عقبه قومی است، نه تعلق حزبی، سیاسی و منطقه ای.

تاهنوز برنده در انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان همیشه یک پشتون تبار بوده، اقوام دیگر به عنوان معاونین مطرح بوده است. این شیوه گزینش بحدی به عنوان یک مسلم سیاسی قرار گرفته است که یک سیاست جدی و مطرح اقوام غیر پشتون دیگر بخت سیاسی خود را به عنوان رییس‌جمهور آزمایش نخواهد کرد. بلکه کوشش می کند که در تیم برنده قرار گرفته و جایگاه معاونت را احراز کند.

بر اساس همین ملاحظه سیاسی است که سیاست مداران تاجیک و هزاره بخصوص خود را به عنوان معاونین ریاست جمهوری آماده می کنند. اینها فرض را بر این گذاشته اند که اشرف غنی باز هم برنده انتخابات ریاست جمهوری اعلام خواهد شد و بهتر است که خود را در تیم برنده جاه بزنند.

لذا است که در درون اقوام غیر پشتون رقابت نرم برای پست معاونت ریاست جمهوری آغاز شده است، در درون تاجیک ها صف بندی ها بعد از اختلاف عطا و عبدالله روشن تر شده است، در بین هزاره ها و اوزبک ها هم نگاه ها به این سو بیشتر جلب گردیده است.

سیاست مداران فعلی اقوام غیر پشتون کوشش می کنند که از مزایایی اقتصادی و تشریفاتی بودن در حکومت استفاده کنند و ریسک رسیدن به مقامات دست نیافتنی در حکومت را از سر درو نگهدارند و الا درد و رنج انزوایی سیاسی را برای مدت طولانی متحمل خواهند شد.

در هر جایی دنیا معمول است که جریان قدرت مند سیاسی، هرم قدرت را در اختیار خود داشته باشد و بازی گران سیاسی ماهر دیگر کوشش می کنند که با پذیرش واقعیت های جامعه، خود را در تیم حاکم جاه بزنند.

واقعیت تلخ در افغانستان این است که درحوزه رقابت تن به تن اقوام در افغانستان پشتون ها برنده میدان هستند، ویژه گی ها و امتیازات که قوم پشتون برای حفظ بدنه قدرت دارند، اقوام دیگر ندارند. لذا سیاست مداران که در پی جیب و چوکی خود هستند به این واقعیت تن داده و بر اساس این فرضیه سیاست خواهند کرد.

اما در حاشیه این واقعیت سیاسی و اجتماعی افغانستان، سروصدا های زیاد سیاسی وجود دارد که بیشتر به ایدآل ها و آرزو ها شانه می زنند و از واقعیت های نهادینه شده بدور می باشند.

دموکراتیزه کردن افغانستان به این زودی ها امکان نیست، تغییر ساختار سیاسی در کشور منوط و مربوط به تغییر ساخت و ساز افکار سیاسی در کشور دارد، تازمانیکه احزاب سیاسی براساس تضاد و تشابه فکری بوجود نیاید، همین موش و گربه بازی قومی ادامه دارد.

نسیم جعفری

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *