سلام برچی نیوز | مدالت را به من بده خودت به گورستان برو!
  • انتشار: ۲۷ سنبله ۱۳۹۶
  • ساعت: ۵:۴۵ ق.ظ
  • سرویس: توره های فیس بوکی
  • کدخبر: 7866
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=7866

مدالت را به من بده خودت به گورستان برو!

تشکر از رزم پیروزمندانه ات، تشکر از عرق ریزی ها و زحمت هایت، تشکر از ایستادن راست، مغرور و سربلندت و تشکر از اشک شوقت و بالاخره تشکر از مدال ت. این مدال، در تاریخ افغانستان بینظیر است. چون هم “طلایی” است و هم “اولین” است.

تشکر از رزم پیروزمندانه ات، تشکر از عرق ریزی ها و زحمت هایت، تشکر از ایستادن راست، مغرور و سربلندت و تشکر از اشک شوقت و بالاخره تشکر از مدال ت. این مدال، در تاریخ افغانستان بینظیر است. چون هم “طلایی” است و هم “اولین” است.

تو با رزم جانانه ات، برای نخستین بار در تاریخ این کشور، تاج طلایی را بر تارک افغانستان نشاندی که تا همیشه بدرخشد. بعد از این نیز مدال ها خواهند آورد اما حتی اگر “طلا” هم باشد، دیگر اولین نخواهد بود.

تو با قهرمانی ات خاطرات روح الله نیکپا (اولین مدال آور المپیکی ) تاریخ افغانستان را زنده کردی و بار دیگر “ابراهیم پهلوان” را به یادمان آوردی که همیشه پشت حریفان را به زمین می زد و مدالها برای کشور آورد ولی حالا هیچ کسی نمی داند او کجاست و چگونه زندگی می کند.

صفری عزیز!

در دشت برچی زندگی می کنی؟ یا در قلای شاده؟ مکتب میری؟ حتما، اینکه سوال ندارد، ادب ایستادن ات برسکوی افتخار این را می گفت. کورس زبان چی؟ حتما آن را هم می ری، راستی چطور مکتب می ری؟ با ملی بس؟ نه نه اشتباه کردم خودم می دانم که برای تمام جمعیت عزب کابل حتی یک ملی بس نیست. راستی مریض که میشی چطور؟ حتما می ری کلینیک ها و شفاخانه های شخصی، چون از دهمزنگ به بالا تا آخر برچی حتی یک کلینیک دولتی نیست چه رسد به شفاخانه دولتی.

اینها را گفتم تا بگویم این مدال تو یک هدیه است به افغانستان، یک هدیه بزرگ، حریفانی که مقابل تو قرار می گرفتند، بعنوان ورزشکار معاش دارند، تداوی شان مجانی است خورد و خواب شان زیر نظر است. یعنی پشت هرکدام شان یک دولت است. بنا وقتی ورزشکاران مدال می آورند، در واقع مسولیت ادا می کنند. با آنهم ملت ها و دولتها مدیون شان اند، تو اما نان از سفره پدرت خوردی و فیس باشگاه را خودت دادی، عرق ریختی و مشت زدی تا سرود ملی افغانستان در محل مسابقات پخش شود و تو مغرور و سربلند ایستاد شوی اما گریه کنی.

از این رو مدال تو هدیه است، هدیه به تمام مردم افغانستان، ما بعنوان یک ملت و دولت هیچ نقشی در آن نداریم.

حسین جان!

ولی محکم و قوی باش از آنگونه که شایسه یک قهرمان است.

ممکن است وقتی برگشتی ازت استقبال شود و مقامات با تو عکس بگیرند، اما اگر دیدی جلو رشد و ترقی و مدالهای بعدی ات را می گیرند، هوش کن نشکنی و میدان وا ننهی.

روح الله نیکپا یادت هست؟ اولین مدال الپمپیک تاریخ افغانستان را آورد. کابل که آمد تشویقش کردند خیلی مقامات برای برنامه گرفتن او سرجنگی می کردند، اما اما اما در المپیک بعدی در لندن، نگذاشتند او پرچمدار کاروان افغانستان باشد. حمل پرچم کشوری را که او برایش مدال آورده بود، ازش دریغ کردند. حقش را خوردند.

صفری جان!

اینجا افغانستان است، یادت باشد، ترا بر صدر می نشانند، تشویق و ترغیب می کنند، حتی حمایت می کنند، تا مشت بزنی و حریف بکوبی و مدال بیاری، اما به شرطی که آنچه که حقت هست را طلب نکنی.

حق خواهی ات فتنه معنی می شود، جاسوس ایران میشی، تجزیه طلب می شی، قومگرا می شی وحدت ملی از هزارجای درز برمیدارد و کشور تکه تکه می شود و آنوقت است که وکیل شیک پوش و جوان می آید در صحن علنی پارلمان می گوید، مدال ت را به من بده و خودت به گورستان برو.

حسین صفری نازنین!

ازین پس دو رقم می تانی باشی:

۱_خردمند باشی، هوشیار باشی در تمام میدانها و بازیها باشی مدال هایت را بیاری و نوبت به حمل پرچم افتخار که رسید خودت بگویی، نه نه خواهش می کنم این پرچم خیلی سنگین است من توان حملش را ندارم. بدهید به یکی دیگه.

۲_همین راهی را که آمدی ادامه بدی، بی چشم داشت حمایتی، مشت بزنی و عرق بریزی و مدال بگیری ولی وقتی نوبت حمل پرچم افتخار رسید، آن را به شانه برداری و احدی نتواند چپ نگاهت کند.

انتخاب با توست.

داود ناجی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *