سلام برچی نیوز | قبض تئوریک
  • انتشار: ۲۸ دلو ۱۳۹۵
  • ساعت: ۱۰:۳۷ ق.ظ
  • سرویس: توره های فیس بوکی
  • کدخبر: 1131
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=1131

قبض تئوریک

بخش اعظم کنشگری فضای مدنی و فعالین ما، از آدرس نوع اول کنش که مطرح کردم میاید، چنین کنشی به هیچ عنوان قابل احترام گذاشتن نیست، مگر اینکه پیرامون ایده ی شکل گرفته باشه که صورت بنیادین دانشی دارد و در درون خود متناقض نیست.

باید برای تشخیص نوع کنش سیاسی و اجتماعی سه مرحله را لحاظ و از هم تفکیک کرد:
اول-کنش عام است، مشارکت در پروسه های سیاسی از طریق رای و طرح مطالبات و کمپین و واکنش در برابر تحولات که از طریق توافق جمعی بر سر موضوعی خاص صورت می گیرد. در این مرحله، کنشگر، فقط یک انتخاب کننده میان گزینه های موجود و اشتراک نظر پیرامون موضعی ست که الزامن نتیجه فکر ورزی و نظرپردازی خودش نیست.
دوم- در مرحله دوم، کنشگر در میابد که هر سوژه ی کنش ی، فرای از نظر و سلیقه و نوع ایدیولوژی و خواست طبقاتی اش، صورتی بنیادین دارد که محدود به امکانات ویژه ای ست و تابع قواعد علمی، کنش در این مرحله امری ایجابی ست و باید از تونل دال و مدلول های منطقی فراوانی عبور کند. کنش مبتنی بر درک صورت اولیه ی امور، و درک محدودیت های استدلالی آن، کنشی منطقی و پایدار و گاه می تواند پیشبینی کننده باشد.
سوم- کنشگری که صورت بنیادین امور را دریافته است، کم کم موفق می شود بنیادهای نظری تازه تری را از درون مقایسه ی امکانات استدلال نظری امور، استخراج کرده و صاحبِ نظر شود. این همان مرحله ی ست که شعار ِ” باید به نظر دیگران احترام گذاشت” در مورد آن آورده شده است. چون در مورد نوع اول کنش، ما با چیزی به نام “نظر” فرد مواجه نیستیم بلکه با توافق بر سر یک ایده مواجه ایم که حاصل فکرورزی خود توافق کننده نیست، در مورد نوع دوم، چون اتکا به صورتهای بنیادین اموری ست که جنبه اثباتی و علمی دارد، نمی توان کنش راحاصل “نظر” فرد کنشگر دانست.
انواع دیگر کنش سیاسی و اجتماعی خارج ازین صورت بندی، به نظر می رسد بیشتر برای بی شکل کردنِ سنت کنشگری و ایجاد مغلطه طراحی شده است.
مشهور ترین اش که همچون مرضی لاعلاج فضای کنشگری افغانستانی رافرا گرفته، این تصور است که گویا باید به نظر همه، در هر سطح و وضعیتی که هستند احترام گذاشت. بخش اعظم کنشگری فضای مدنی و فعالین ما، از آدرس نوع اول کنش که مطرح کردم میاید، چنین کنشی به هیچ عنوان قابل احترام گذاشتن نیست، مگر اینکه پیرامون ایده ی شکل گرفته باشه که صورت بنیادین دانشی دارد و در درون خود متناقض نیست. فضای کنشگری سیاسی و اجتماعی ما بیشترین آسیب را از همین نوع دیده است. این نوع کنشگری محصول قبض تئوریک است، محصول نا آگاهی در مورد صورت اولیه ی امور و فقدان آگاهی تیوریک و تجربی از روندها و مسایل. اما این نوع کنشگری در بستر سیاسی افغانستان فعلی، بی نهایت آسان و بی عقوبت است، بهمین دلیل تبدیل به شیوه مروج تفکر و مدل رایج کنشگری شده است. و هم به آسانی می شود گروه های بی شماری را از این رهگذر به آسانی به سربازی گرفت.

مسعود حسن زاده

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *