سلام برچی نیوز | دیدار در زندان
  • انتشار: ۳ عقرب ۱۳۹۶
  • ساعت: ۹:۰۵ ق.ظ
  • سرویس: x تیتر دو
  • کدخبر: 9087
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=9087

دیدار در زندان

دیدار غنی و وزیر خارجه آمریکا در بگرام پر حاشیه شد. از دیروز تا حالا در مورد این حاشیه ها بسیار خوانده ایم، اما چرا این همه سروصدا و حاشیه خلق شد که نیورک تایمز دو مطلب جدا صرفا در مورد حاشیه های این دیدار منتشر کند؟

دیدار غنی و وزیر خارجه آمریکا در بگرام پر حاشیه شد. از دیروز تا حالا در مورد این حاشیه ها بسیار خوانده ایم، اما چرا این همه سروصدا و حاشیه خلق شد که نیورک تایمز دو مطلب جدا صرفا در مورد حاشیه های این دیدار منتشر کند؟

اول؛ “بگرام” برای آمریکایی ها تداعی کننده زندان است. زندانی که افراد متهم به عضویت در گروه های تروریستی در آنجا بازجویی و شکنجه می شدند. افزون بر این بگرام برای آمریکایی ها پایگاه نظامی است که مطلقا در کنترل آنها است و مثل خاک آمریکا به حساب می آید.

حالا سوال برای هر آمریکایی این است که پس از ۱۷ سال حضور نظامی و میلیاردها دلار هزینه، چرا وزیر خارجه آمریکا نمی تواند به مقر ریاست جمهوری این کشور برود و مصون برگردد. این سوال برای هر آمریکایی سوال جدی تری را به دنبال دارد و آن اینکه آیا همه هزینه ها و خون سربازان آمریکایی در ۱۷ سال گذشته در افغانستان به هدر نرفته است؟ آمریکا چقدر هزینه دیگر باید بدهد تا وزیر خارجه اش بتواند به سفارت در آن کشور متحد که پیمان استراتژیک با آمریکا دارد؛ برود؟ آیا راهی را که آمریکا در این ۱۷ سال آمده است به ترکستان نبوده؟ آیا سرمایه گذاری روی افراد و به اصطلاح رهبرانی که میتوانند به حمایت آمریکا رییس جمهور شوند و بعد از ریاست جمهوری با پوتین لاس بزنند، اشتباه نبوده؟

حالا هم آمریکا بر همان سیاق قدیم بی نتیجه روان نیست؟ آیا ضمانتی وجود دارد که پس فردا غنی و عبدالله که فعلا تمام قد مورد حمایت اند پس فردا آنها نیز به آمریکا پشت نکنند؟ آیا زمان آن نرسیده است که آمریکایی ها در رویکرد خود تجدید نظر کنند و بجای سرمایه گذاری روی افراد روی ساختارها و نهادهای ماندگار توجه کنند؟؟ به نظرم اگر این تجدید نظر بصورت جدی صورت نگیرد، مقام های آمریکایی از این پس همیشه از تیترهای خبری و تحلیل های رسانه های آمریکایی در مورد افغانستان خواهند ترسید.

دوم؛ برای افغانها از این زاویه مهم بود که با رفتن غنی به بگرام خود را تحقیر شده احساس کردند که درست هم هست. چون خطری که تیلرسون را در آمدن به کابل تهدید می کرد همان خطر غنی را هم تهدید میکرد، چرا تهدید امنیت وزیر خارجه آمریکا در نظر گرفته می شود اما امنیت ریس جمهور افغانستان نه؟

سوال دیگر این است که تحقیر غنی ریشه در کجا دارد؟ پاسخ این است که کسی که جنبش های مدنی را سرکوب کند، معاون اول خود را تبعید کند، با ریس اجرایی خود همواره درگیر باشد، رسانه های مملکت خود را “باد می براید” می گوید، خود به خود، منزوی می شود. روز به روز بیشتر وابسته می شود و در نهایت تحقیر می شود.

سوال او از خودش حالا باید این باشد که آیا زمان آن نرسیده که در برخورد با مردمش، تجدید نظر کند و خود را از حلقه” مخ کش ها بیرون بکشد؟ به جنبش های مدنی و مردمی، رسانه ها و اپوزیسیونهای سیاسی گوش کند و به مطالبات آنها تن دهد؟

اختیار با غنی است؛ او یا چشم و کوشش را به روی واقعیت های افعانستان باز می کند و مهمانانش را در ارگ به حضور می پذیرد و یا مثل گذشته به مردم پشت می کند و آینده ش را به دست یک تیم فتوشاپ می سپارد.

داود ناجی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *