سلام برچی نیوز | حماقت‌های سوته مسلمان‌ها
  • انتشار: ۳ جوزا ۱۳۹۶
  • ساعت: ۱:۰۸ ب.ظ
  • سرویس: توره های فیس بوکی
  • کدخبر: 3072
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=3072

حماقت‌های سوته مسلمان‌ها

یکی از حماقت های این سوته مسلمان ها این است که فکر می کنند خدا فقط متعلق به مسلمان هاست! این بدین معناست که خدا،در شروع اسلام رویکار آمده است و این خدا، مربوط انسان های قبل از اسلام نمی شود.

این حرف خیلی روی دلم سنگینی می کند. چیزی در من پیوسته داد می زند که باید بنویسم.

یکی از حماقت های این سوته مسلمان ها این است که فکر می کنند خدا فقط متعلق به مسلمان هاست! این بدین معناست که خدا،در شروع اسلام رویکار آمده است و این خدا، مربوط انسان های قبل از اسلام نمی شود.

اگر اینگونه باشد که، او نمی تواند خدای عالمیان باشد. زیرا او مربوط به یک قشر خاص از مردم خواهد بود. در ضمن، اینها فکر می کنند آموزه های اسلام کاملا تازه بوده است و هیچگاه مردمی قبل از اسلام، چنین پدیده ها را تجربه نکرده اند. مثلا روزه! روزه از یهودیت وارد اسلام شد، و مدت ها پیش، همینطور که وارد آموزه های اسلام شد، وارد آموزه های یهودیت شده بود. خاستگاه اصلی آن مشخص نیست. مدت ها پیش از اسلام وجود داشته و با روش های مختلف مردم روزه می گرفتند. وقتی اسلام روی کار می آید، روزه را با روشی جدید به مردم معرفی می کند. چرا؟ زیرا روزه مفید است. نه به این دلیل که اسلام امر می کند مفید است! بلکه چون مفید است، اسلام به آن امر می کند. آنگاه این مردم به جای اینکه به علت این امر فکر کنند، به خود امر فکر می کنند. همین است که آموزه های دینی آن ها، مثل لباسی شده که مدتی می پوشند و دوباره از تن می کشند و آن طرف پرت می کنند. روزه لباسی شده که فقط برای یک ماه پوشیده می شود!

رمضان که می رسد، طوری هستند که انگار همه چیز را می دانند. اما رمضان که گذشت، دوباره همان آش است و همان کاسه. این عبادت و مسلمانی نیست. این منافقت است!

روزه بخش اصلی ادیانی هست که قبل از اسلام روی کار آمده اند. با روش ها و روز های متعدد. زیرا چون اسلام نیز ادامه ی همان ادیان قدیمی است، به پدیده هایی چون روزه که قبل از ظهور اسلام نیز رواج داشته، تاکید نموده و آنرا شامل آموزه های خود کرده است.

اینکه اسلام به چیزی امر می کند، این درست است. اما حتما باید دلیلی داشته باشد. حتما باید سودی عینی برای بهبود زندگی آدمی داشته باشد. شما اگر دلیل آنرا ندانید و به سود و زیان چیزی پی نبرید، عمل شما فقط وظیفه می شود. همین است که مردم نماز را نیز وظیفه می دانند. عبادت و وظیفه؟ این حماقت است. این غیر انسانی است. این یعنی با خدا هم وارد معامله می شوید. ولی خدا تجارت پیشه نیست. خدا اهل داد و گرفت نیست. شما هر کاری می کنید، باید سود و خیر خود را در نظر بگیرید. در غیر صورت، خیر و شر شما چیزی به خدا کم و زیاد نمی کند و سودی هم به او ندارد. او از عبادت شما، دنبال سود و منفعت نیست.

هادی کامیار

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *