سلام برچی نیوز | جنرال: چرا کسی را که خودم کلان کرده ام، به پای من می چسپد؟
  • انتشار: ۴ عقرب ۱۳۹۶
  • ساعت: ۱:۳۷ ب.ظ
  • سرویس: x تیتر دو
  • کدخبر: 9135
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=9135

جنرال: چرا کسی را که خودم کلان کرده ام، به پای من می چسپد؟

اینها در مقابل من و ملت من هیچ کاری کرده نمیتوانند، ولی دلم به این درد میکند که چرا کسی را خودم کلان کرده ام به پای من می چسپند؟

ذکر یک خاطره : أوائل سال ١٣٩١ بود، (زمان حکومت حامد کرزی) جناب معاون صاحب در اقامتگاه شان در (۵٠٠) شبرغان بودند.

در آن روز ها لیست حدوداً پنجاه یا شصت نفری از چهره های ترکتبار نشر شده بود که گویا جریان جدیدی به سرکرده گی عالم ساعی (والی وقت جوزجان) بر علیه جنبش ملی اسلامی افغانستان وارد عرصه سیاست افغانستان میشود.

یاور شان حاجی صاحب جلیل ترکمن تماس گرفت و گفت که رهبر صاحب مرا خواسته اند.

بعداز احوال پرسی رهبر صاحب پرسیدند که خبر های تازه چی است ؟

خدمت شان گفتم:

شایعاتی وجود دارد که شاید جریان جدیدی به سرکرده گی (والی جوزجان) بمیان بیاید و اما اکثریت شخصیتهای ایکه نامهایشان در لیست است خاطر نشان کردند که از چگونگی نشر این لیست آگاه نیستند و با آنها هیچ مشورهء در این باره صورت نگرفته است و اگر قرار باشد تشکُلی شکل بگیرد زیر دست عالم ساعی کار نخواهند کرد.

بمن هدایت سپردند تا پیامی از آدرس مردم ولایت جوزجان آماده کنم که محتوای آن مبارزات طولانی و فداکاریها مردم را که برای بمیان آمدن جنبش ملی اسلامی افغانستان متقبِّل شده اند انعکاس دهد و به (آنها) توصیه شود که بر علیه حزب، و دستاوردهای ملی و تاریخی دشمنی و توطئه نکنند، حرمت خون شهداء را داشته باشند و تن به معامله ندهند، به تحریک دیگران تیشه به ریشه خود نزنند.

دو روز بعد پیامی را در چند ورق اماده کردم و دوباره از اندخوی به شبرغان بحضور شان رفتم و پیام را میخواندم و رهبر صاحب در مورد جملات و کلمات نظریات خویش را میگفتند و من علاوه میکردم، خوانش پیام نصف نشده بود گفتند :

ته ینج بگزار قلم و کاغذ را برایت چیزی میگویم، ورق و قلم را بالأی میز پیشرو گذاشتم و فرمودند :

بگزارید همین ها همین جریان خود را اعلان کنند با من ضد کنند و با مردم دشمنی کنند.

فقط مرا یک یا دو ماه درد سر خواهند داد، چندهزار دالر مصرف خواهد شد و مردم در شهر ها و کوچه ها و دره ها بر علیه شان قیام خواهند کرد و تمام شان نزد مردم جایگاه شان را از دست خواهند، من که هیچگاهی تسلیم دشمنان داخلی و خارجی نشده ام، اینها در مقابل من و ملت من هیچ کاری کرده نمیتوانند، ولی دلم به این درد میکند که چرا کسی را خودم کلان کرده ام به پای من می چسپند؟

ان شاءالله روزی خواهند رسید همه شان از کرده خود شان پشیمان خواهند شد و باز سر به این دروازه (اشاره به دروازه اقامتگاه کردند) خواهند زد.

بشیر احمد ته ینج

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *