• انتشار: ۲۴ جدی ۱۳۹۶
  • ساعت: ۲:۵۷ ب.ظ
  • سرویس: x تیتر دو
  • کدخبر: 11122
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=11122

جنبش روشنایی به کجا می رسد؟

نباید فراموش کرد، جنبش روشنایی نتیجه یک بیداری تاریخی در جامعه هزاره است. این نوع بیداری که به انسجام یک کتله عظیم مردم می انجامد ، آنهم مردمی که از قشر محروم و ستم دیده هستند بسیار کم در تاریخ این جوامع اتفاق میافتد.

نباید فراموش کرد، جنبش روشنایی نتیجه یک بیداری تاریخی در جامعه هزاره است. این نوع بیداری که به انسجام یک کتله عظیم مردم می انجامد ، آنهم مردمی که از قشر محروم و ستم دیده هستند بسیار کم در تاریخ این جوامع اتفاق میافتد.

شکل گیری این نوع جنبش ها و جریان ها شرایط لازم خودش را می طلبد ، اما بسیار به ندرت چنین شرایطی برای تولد و خلق آن ها یافته و یا ساخته می شود .

به همین دلیل به نظر شخصی من ، ما اکنون از لحاظ زمان شرایط و توان ؛ توانایی خلق مجدد جریانی به بزرگی جنبش روشنایی را نداریم . چون فضای بی اعتمادی و سر خوردگی میان جامعه هزاره مانع شکل گیری آن می شود.

در ضمن اگر شکل گیری این جریان ها و خیزش های خالص مردمی آسان و یک شبه می بود ، پس در سه سال حکومت وحدت ملی باید هر هفته یک جنبش تولد می شد . زیرا در یک و نیم دهه اخیر فجیع ترین جنایات و کشتار ها در طول حاکمیت همین حکومت اتفاق افتاده است و همین عوامل است که منجر به شکل گیری جنبش های عدالت خواهی میشود .اما چرا نشد ؟

آیا فجایع مسجد امام زمان ، باقر العلوم ، میرزاولنگ و . . . ، دردناک تر و تاثیر گذار تر از تغییر مسیر لین برق ۵۰۰ کیلوولت نبود که واکنش تند مردم را بر انگیزد ؟

بدون شک که وقوع آن فجایع برای هر هزاره ی جان سوز بود و جان گداز . ولی آب از آب تکان نخورد ، نه جنبشی جدیدی تولد شد و نه تظاهراتی سازمان دهی شد ، بلکه هر هزاره ی به تنهایی غم آن فجایع را در درون خودش خورد ، و در حالیکه تمام وجود مان را فریاد فرا گرفته بود ، سکوت تلخ و تاریخی کردیم .

حرف اصلی اینکه : شکست جنبش روشنایی سرخوردگی بزرگی را در ضمیر ناخود آگاه جمعی مردم ما به وجود خواهد آورد که تا سالهای سال از نسبت سرخوردگی و نا امیدی آن ، سر بلند کرده نتوانیم.

پس از زمان شهید مزاری این بار اول است که جامعه هزاره در قالب جنبش روشنایی یک بار دیگر آن انسجام و آن یک پارچگی دوران مزاری را تجربه می کند ، دورانی که هر هزاره ای از آن با غرور و افتخار یاد می کند .افتخار و غرور نه برای اینکه خوب جنگیدند ، بلکه بخاطر اینکه به قدرت نهفته در وحدت شان پی برده بودند و اینکه دارند برای یک هدف واحد و مشخص ، متحدانه مبارزه می کنند .

این وحدتی که با شکل گیری جنبش روشنایی تجربه شد ، برای نسل پس از مزاری که از یک سو شاهد نفاق فاجعه بار یاران او هستند ، و از سوی دیگر هنوز طعم تلخ تبعیض را می چشند ، یک تجربه بسیار شیرین و امید وار کننده بود ، و است. پس نباید آنرا با تخریب و ساییدن به کام شان تلخ کرد و به سر خوردگی و نا امید جامعه هزاره افزود .

هستیم بر آن عهدی که بستیم

نگارنده: نوید کریمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *