• انتشار: ۲۴ سنبله ۱۳۹۷
  • ساعت: ۲:۴۲ ب.ظ
  • سرویس: تیتر 1
  • کدخبر: 20727
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=20727

جلریز؛ کشتارگاه مسافران بی‌دفاع مناطق مرکزی

طالبان به روز پنج‌شنبه گذشته یک موتر مسافران را که از بامیان به سوی کابل در حرکت بود، در ولسوالی جلریز میدان وردک توقف دادند، ۵ تن سرنشین این موتر که یک استاد تربیه معلم بامیان، نیز شامل آنها بود را تیرباران کردند.

طالبان به روز پنج‌شنبه گذشته یک موتر مسافران را که از بامیان به سوی کابل در حرکت بود، در ولسوالی جلریز میدان وردک توقف دادند، ۵ تن سرنشین این موتر که یک استاد تربیه معلم بامیان، نیز شامل آنها بود را تیرباران کردند.

شاهراه کابل ـ بامیان، از ولسوالی جلریز می‌گذرد که از ناامن‌ترین نقطه در این مسیر می‎باشد. تاکنون افراد زیادی در جلریز توسط افراد طالبان کشته شده اند. نظامیان و غیر نظامیان. به دلیل تکرار فجایع انسانی و کشتار غیرنظامیان در این منطقه، که بیشتر مسافران بی‌دفاع مردم مناطق مرکزی را قربانی گرفته به «کشتارگاه هزاره» معروف شده و هر روز مسافران در این منطقه از سوی افراد طالبان، بازرسی و اذیت می‌شوند و هر سال وقایع کشتار و سربریدن مسافران در این منطقه، با خشم عمومی رو به رو می‌گردد.

به نقل از هشدار، بُعد دیگر وضعیت این است که طالبان در این منطقه به شدیدترین اعمال خشونت‌آمیز معروف است. مسافرانی را که  از منطقه می‌گیرند، تیرباران می‌کنند و یا سر می‌برند. بارها از سوی مردم شکایت شده، طالبانی که در این منطقه دست به جنایت وکشتار مسافران می‌زنند، باشندگان جلریز اند و باورها نیز این است که این رویدادها بیشتر قومی است تا تروریستی.

در هجده‌سال گذشته، صدها رویداد کشتار مسافران  و مردم بی دفاع در سراسر افغانستان و به‌خصوص در راه‌های منتهی به مناطق هزاره‌نشین، در میدان وردک، غزنی، غور، دایکندی و سرپل رخ داده و در تمامی این رویدادها بیشتر مسافران مردم مناطق مرکزی قربانی شده اند.

تکرار کشتار مسافران در راه‌های مناطق مرکزی در میدان وردک، غور، غزنی، سمنگان و سرپل نشان می‎دهد که در صف طالبان، افرادی به نیت و اهداف قومی، مسافران یک قوم خاص را هدف قرار می‌دهند و از هر نوع اعمال جنایت‌آمیز، مانند کشتار، سربریدن مردم غیر نظامی و باج گیری دریغ نمی‌کنند. این جنایت آنها، شعار گروه طالبان را که می‌گویند «هدف آنها افراد ملکی نیست» باطل می‌کند.

به نظر می‌رسد کشتار مسافران هزاره در مسیر راه‌های مناطق شان، به نیت قساوت‌های قومی انجام می‌شود که متاسفانه تاکنون دولت نیز در زمینه‌ی تامین راه‌های مناطق مرکزی جدی عمل نکرده و حتی در مناطقی که امکان گرفتن امنیت، ممکن بوده، به دلایل نامعلوم نادیده گرفته شده است. این مسئله بارها از سوی نماینده‌گان هزاره تبار در مجلس به گونه جدی مطرح شده است و شماری از سازمان های جهانی حقوق بشری نیز این دست رویدادها را نسل کشی عنوان کرده اند.

به طورمثال، جلریز نزدیک‌ترین منطقه‌ی ناامن در میدان وردک است و مسیر مناطق مرکزی را ناامن کرده و در هجده سال گذشته پیوسته کشتار مسافران در این منطقه تکرار شده و تاکنون صدها قربانی گرفته است.

در سال ۱۳۹۴ پاسگاه‌های نیروهای پولیس محلی که در  این منطقه فعال بود، توانسته بود امنیت شاهراه کابل- بامیان را تامین کند. طالبان در ماه سرطان همان سال، از چهار طرف بر این پایگاه‎ها هجوم آوردند. سربازان تا دو شبانه‌روز در مقابل طالبان مقاومت کردند اما با وجود در خواست کمک پیاپی از سوی آنها و شماری از چهره‌های مطرح سیاسی، به کمک این سربازان نیرو فرستاده نشده و در نتیجه، قرارگاه‎‌های پولیس سقوط کرد و در حدود ۴۰ سرباز به طور و حشت‌ناک از سوی طالبان سلاخی شدند و حتا گزارش‌هایی نیز به نشر رسید که طالبان از سرهای سربازان به‌جای توپ فوتبال استفاده کردند.

هرچند پس از این حادثه، کمیسیون بررسی در باره این رویداد تشکیل شد؛ اما دلیل فرستاده نشدن کمک به نیروهای قربانی شده، معلوم نشد و تا حال طالبان از جلریز بیرون نشده و امنیت مسافران گرفته نمی‌شود.

تأمین نشدن امنیت مسافران در مسیر ولسوالی جلریز و راه‌های مناطق مرکزی، در افکار عمومی، این حدس و گمان را تقویت کرده که ناامنی در راه‌های منتهی به مناطق مرکزی و بی‎توجهی دولت در گرفتن تامین امنیت این مسیرها، مکمن ریشه در انگیزه‌ها و باروهایی در درون دولت و رهبری نهادهای امنیتی داشته باشد که عملا با اتخاذ روی‌کرد بی‎تفاوتی سبب کشتار مسافران می‎شود و این سناریو هر بار تکرار می‌شود.

تازه این که در دو سال اخیر، غرب کابل که عمدتا هزاره نشین است و اهدافی هم در هرات و گردیز که مربوط به شیعه مذهب‌های افغانستان اند، به گونه هدف مند هدف خونبار ترین حملات تروریستی قرار گرفته و حکومت نه تنها که نتوانسته است سرنخی از این حملات پیدا کنند، تازه بیشتر از ده ما است معاش محافظان خصوصی مساجد که در توافق با نهادهای امنیتی استخدام شده بودند را نیز نپرداخته است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *