• انتشار: ۱۶ حوت ۱۳۹۶
  • ساعت: ۲:۲۵ ب.ظ
  • سرویس: تیتر 2
  • کدخبر: 13648
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=13648

باز تولید «تروریست» در افغانستان!

مقایسه آمار رسمی تعداد تروریست های کشته شده در افغانستان با آمار تقریبی تعداد مخالفان مسلح در کشور نشان می دهد که در سالیان اخیر نه تنها از تعداد تروریست ها در افغانستان کاسته نشده بلکه پرسش اساسی این است که ‘چرا تعداد آنها کاهش نداشته و تروریسم در این کشور مهار نشده است’.

به طور تقریبی هر روز در سایت وزارت دفاع افغانستان اطلاعیه ای منتشر می شود که در آن تعداد تروریست هایی که در ۲۴ ساعت گذشته از گروه های مختلف از جمله طالبان یا داعش در نقاط مختلف کشور کشته می شوند، به اطلاع عموم می رسد.

با نگاهی گذرا به این پایگاه و جمع و تقسیم ارقام اعلامی کشته های تروریست ها در حد فاصله  ۱۳ ماه جدی تا ۸ ماه حوت امسال به علاوه آمارهای قبلی استخراج شده از این سامانه، به طور متوسط یک هزار و ۲۹۰ تروریست باید در هر ماه در افغانستان کشته شده باشند.

این تعداد با چند عملیات ساده ریاضی در یکسال و بدون احتساب آمار مجروحین آنها و حتی بدون در نظر گرفتن متغییر موثری مثل فصل های بهار و تابستان که در آن امکان تحرکات برای دو طرف درگیری بیشتر است و به همین علت تعداد کشته شدگان گروه های تروریستی نیز افزایش می یابد، به یک عدد تقریبی نزدیک به سالی ۱۵ هزار و ۴۸۰ می رسد که گویای کشته شدن این تعداد تروریست در طول یکسال در افغانستان می باشد.

در همین راستا برخی آمارهای دیگر نیز در افغانستان وجود دارد که به طور جد نظریه ‘باز تولید تروریسم’ را در کشور به اثبات می رساند. برای درک این مطلب نکاتی وجود دارد که به اختصار به برخی از آنها اشاره می شود.

«محمد حنیف اتمر» مشاور امنیت ملی رئیس جمهور که ۲۹ دلو ماه گذشته به دعوت « محمد بن سلمان آل سعود» به عربستان سفر کرده بود در مصاحبه ای با روزنامه عربی الشرق الاوسط گفت که بیش از ۵۵ هزار تروریست در کشورش حضور دارند.

او حتی تقسیم بندی زیر را از تنوع عناوین تروریست ها نیز ارایه داد و افزود که ۳۰ تا ۴۰ هزار تن از تروریست‌ طالبان، ۶ تا ۷ هزار تروریست پاکستانی ،۲ تا ۳ هزار عضو سازمان‌های تروریستی منطقه‌ای (بدون نام)، نزدیک به ۳ هزار تن اعضای گروه‌های افراطی بین‌المللی مانند گروه داعش و ۱ تا ۲ هزار تن نیز از گروه القاعده در افغانستان حضور دارند.

برای نابودی کامل این تعداد تروریست بدون نیاز به مذاکره و ارایه پیشنهاد گفت و گو، تنها با حفظ همین حد تحمیل تلفات روزانه نیروی انسانی به آنها، منطقی است که انتظار داشته باشیم، حداکثر بعد از چهار سال افغانستان از وجود تروریست ها از هر گروه و گروهکی پاکسازی شود، اما پس چرا با گذشت ۱۷ سال از حضور نخستین گروه های تروریستی در این کشور چنین اتفاقی روی نداده است؟

امریکا و همپیمانانش نزدیک به دو دهه قبل بدون هیچ احترامی به قوانین بین المللی و به بهانه نابودی تروریست ها و ایجاد امنیت و ثبات به افغانستان لشکر کشی کردند و از همان روز نخست برای زنده ماندن سربازان شان بین مردم عادی و غیرنظامی و افراد مسلح تفاوت قائل نشدند و هر وقت لازم بود ماشه را کشیده اند.

اما امروز بعد از این همه سال حضور مدعیانه آنها، هر کارشناس مطلعی نسبت به وضعیت افغانستان، تایید خواهد کرد که، نه تنها حضور غربی ها نتوانست بهبود وضعیت افغانستان را رقم بزند بلکه همین حضور آنها عامل تشدید بحران در این کشور نیز شد.

البته امریکا و عاملانش دلیل شکست ۱۷ سال گذشته خود را به شیوه های غیر منطقی و با انداختن تقصیر کامل به گردن دیگران می خواهند توجیه کنند.

برای مثال؛ غربی ها پاکستان را که در تمام دوران اشغال افغانستان توسط شوروی در سابق، معبر انتقال دالرهای نفتی و سلاح و اطلاعات امریکایی برای به زانو درآوردن رقیب بین المللی آن زمان آنها بود ، متهم به حمایت و پناه دادن به تروریست ها می کنند و آن را تهدید به فشار سیاسی برای بازگشت از مسیری می کنند که خودشان ایجاد کردند و حامی آن بوده و هستند.

غربی ها همچنین روسیه را متهم به کارشکنی به بهانه تلافی شکست ارتش سرخ شوروی و حمایت از طالبان برای شکست امریکا در باتلاق افغانستان می کنند.

اما اگر بر فرض محال، بپذیریم همه ی این ادعاها درست باشد، باز نمی توان توضیح داد که طی ۱۷ سال گذشته این همه کشتار چه شد و چرا آب این چاه خشک نمی شود.

پول، آموزش، تامین تجهیزات و حتی پناه دادن، نمی تواند جای عنصری مثل نیروی انسانی را در جنگ بگیرد و هر سه بهانه امریکا در فرار رو به جلو با اتهام به دیگران نمی تواند عامل اصلی تداوم این وضعیت در افغانستان باشد.

تازه در این فرض، قدرت و ثروت امریکا و همپیمانانش در توازن توان درگیری نادیده گرفته شده است، در غیر این صورت با وارد کردن این عوامل اصلا نمی توان پذیرفت کشورهایی مانند ایران، روسیه یا حتی پاکستان بتوانند مانع موفقیت نیروهای خارجی حاضر در افغانستان شوند.

دست کم سه احتمال جدی برای چرایی وجود این معادله نا متوازن ، یعنی صفر نشدن تفاضل تعداد کشته ها و تعداد تروریست های حاضر در افغانستان می توان عنوان کرد.

نخستین احتمال راحت و بدبینانه آن است که فکر کنیم دولت افغانستان آمار سازی می کند و واقعیت های میدانی چیزی غیر از این است ؛ دوم آن که چشمه تولید تروریست ها در افغانستان جوشان و زاینده است و همچنان نیروی جایگزین را تامین می کند و هرچه نیروهای خارجی و دولتی آنها را می کُشند، تمام نخواهند شد.

اما احتمال سومی هم هست که منطقی تر به نظر می رسد و آن، ترکیب دو احتمال قبلی است و در حقیقت هر کدام مکمل دیگری در ثبات این مساله است. این بدان معناست که هم دولت افغانستان نمی تواند درست آمار بدهد و هم زمینه های تامین نیروی جایگزین برای تشکیلات تروریست ها فراهم در این کشور وجود دارد.

برای توضیح این که چرا آمار دولتی نمی تواند درست باشد و به منظور روشن شدن عواملی که باعث تسهیل در روند تامین نیروی انسانی جایگزین برای تروریست ها می شود ؛ کافی است به چند خبر مستقل زیر توجه کنیم.

«محمد مصطفی مستور» وزیر اقتصاد افغانستان ششم ماه جاری در مصاحبه با یک رسانه تصویری گفت که از مجموع بیش از ۵ میلیارد دالر ارزش بودجه سال آینده افغانستان ۵۰ درصد آن را خارجی ها تامین می کنند.

«محمد اشرف غنی» هفته قبل در جمع دانش آموختگان دانشکده نظامی مارشال فهیم در تجلیل از نظامیان این کشور خود را کامیاب عرصه سیاست خواند و گفت که توفیق ما در سیاست مرهون رشادت شما در میدان درگیری است.

او چندی قبل نیز برای شرح موفقیت خود در حوزه سیاست خارجی گفته بود که ما موفق شدیم جهان را متقاعد سازیم که بپذیرند مردم افغانستان در جنگ با تروریست در خط مقدم هستند و تضمین داد که پرداخت های خارجی ها تلف نمی شود.

مفهوم سیاسی این گذاره ها این است که دولت افغانستان باید به حامیان مالی خود نشان دهد در حال نابود کردن تروریست ها و ایجاد حکومتی مقتدر و سالم است تا روند کمک های مالی برای اداره کشور تداوم یابد.

بیان این فرض برای دولت یک تفسیر احتمالی نیست، بلکه مصداق متعدد عینی دارد که بیان یکی برای نمونه کافی است و آن هم سخنان «پیری مابدون» سفیر اتحادیه اروپا در افغانستان است که در اواخر ماه عقرب امسال در حالی که تنها حدود دو ماه از حضورش در کابل می گذشت در تهدیدی آشکار خطاب به دولت افغانستان گفت که باید در مبارزه با فساد اداری جدی باشد و اضافه کرد که اگر مبارزه جدی صورت نگیرد اروپا کمک هایش را قطع می کند و او اجازه نمی دهد پول مالیات دهندگان اروپا هدر برود.

دولت وحدت ملی برای حفظ تداوم کمک های خارجی باید ثابت کند که رو به جلو حرکت می کند و به نیابت همه جهان دارد از دنیا دفاع و با تروریست ها مبارزه می کند.

هر چند افغانستان در تازه ترین گزارش سازمان شفافیت بین المللی که ششم ماه جاری یعنی تنها سه روز مانده به برگزاری نشست بین المللی «پروسه کابل» منتشر کرد ، با کسب ۱۱ امتیاز و جایگاه ۱۶۶ در رتبه سومین کشور فاسد قرار گرفت.

به نظر همین اندازه اطلاعات برای آن که بتوان درک کرد چطور ممکن است آمار تلفات تروریست ها یا اقدامات مبارزاتی که از سوی مراجع دولتی افغانستان گزارش می شود دارای نقص باشد، کافی است.

اما قسمت دوم موضوع یعنی توضیح بازتولید و زایش جبهه تروریست ها به سادگی تشریح وضعیت دولت افغانستان نیست، برای تسریع و تسهیل در این بحث باید آن را در دو بخش «خود نیروها» و « انگیزه نیروها» دنبال کرد.

تروریست ها در افغانستان همانطور که حنیف اتمر مشاور امنیت ملی رئیس جمهور اشاره دارد شاید دارای خاستگاه متعدد قومی، زبانی با اهداف خرد و نام های مختلف باشند اما همگی روی این اصل که فرزند بیشتر به معنای قدرت نیروی انسانی در نبرد است، اتفاق نظر دارند بنابراین در این جبهه تولد همواره ادامه دارد.

اما سرباز علاوه بر جسم و تسلیحات نیازمند انگیزه برای تغذیه روان خود نیز هست تا بتواند در صحنه نبرد ثابت قدم بماند.

برای کوتاهی سخن به ریشه های تاریخی تشکیل گروه های تروریستی مانند القاعده و طالبان در افغانستان و نقش امریکا و غرب و پول های نفتی در ایجاد و رشد این نوع گروه ها نمی پردازیم.

نقش تکفیر و تحجر در بازتولید تروریست در افغانستان

نگاهی اجمالی به نقش مکتب تحجر و تکفیر به عنوان آبشخور اعتقادی حاکم بر باور دینی طالبان و دیگر گروه های تروریستی فعال در افغانستان و منطقه باید کرد چرا که این بخش نقش تقویت کننده انگیزش معنوی دارد.

باید به وجود مشکلات در افغانستان مانند فقر، بی عدالتی و فساد به عنوان عامل اجتماعی موثر در سربازگیری توجه کرد و در آخر از حضور نیروهای خارجی به عنوان دلیل مشروعیت بخش جنگ برای آزادی کشور از دست اشغالگران اشاره داشت.

چه کسی وجود دارد که نداند ریشه تفکر تکفیری برآمده از آموزه های وهابیت ترویج شده در آن دست از مدارس دینی در افغانستان و بسیاری از کشورهای جهان است که آل سعود سال ها با پول نفت در سایه حمایت غرب آنها را مدیریت کرده و می کند.

حتی وقتی قله این کوه یخ تحجر شناور در اقیانوس خون و ترور در ۱۱ سپتامبر۲۰۰۱ میلادی بیرون زد و به گزارش خود امریکایی ها مشخص شد که بیشترین عاملان آن اقدام هراس افکن تبعه عربستان و نیروی تشکیلاتی اسامه بن لادن تاجر عربستانی و همکار سازمان سیا در اداره برخی از گروه های فعال در جنگ با شوروی سابق هستند، باز غربی ها ترجیح دادند به افغانستان حمله کنند، نه به مرکز اصلی خط تولید و تربیت تروریست .

نمی توان نقش مدارس دینی موجود در پاکستان را در تربیت عناصر تندرو نادیده گرفت اما، آیا برگ های علف هرز اولویت مقابله است یا ریشه آن و امروزه برای همه مشهود است که افراط گرایی دینی ریشه در چاه های نفت و باورهای منحرف وهابیتی دارد که رفاقت عمیق با امریکا و تروریست های دولتی مانند اسراییل دارد، ولی امریکا برای انحراف افکار عمومی تنها به هرس برگ علف ها اکتفا می کند و کیست که نداند این ریشه ها دوباره سبز می شوند.

از سوی دیگر در داخل افغانستان وجود فساد در ساختار، هر لباسی را لکه دارمی کند و امروز در افکار عمومی این کشور یافتن اعتماد نسبت به مقامات کار ساده ای نیست به این بدبینی بیکاری و فقر را اگر به مشکلات دیگر اضافه نماییم ، نتیجه خوشآیندی به طور حتم به دست نخواهد آمد.

مصطفی مستور وزیر اقتصاد افغانستان به تازگی اعلام کرد که بیش از ۳۵ درصد مردم کشور زیر خط فقر هستند و البته در اینجا خط فقر زیاد بلند نیست در همان حد نمردن است.

از سوی دیگر گزارش های روزانه از ولایت ها نشان می دهد که زورمندان لجام گسیخته هر چه می خواهند انجام می دهند و این رخدادها بی عدالتی را توسعه و نارضایتی مردم را افزایش داده است و این در حالی است که به گفته مقامات غربی هنوز نیمی از گستره خاک افغانستان تحت مدیریت دولت مرکزی نیست و توسط تروریست ها اداره می شود.

به همین علت است که سازمان های تروریستی در افغانستان سربازانی دارند جوان ، ناراحت از بی عدالتی و زخمی از فساد موجود و مملو از افکاری برآمده از آموزهای تکفیری مدارس نفتی و بدون اعتماد به هیچ مرجع دینی یا سیاسی، و تا این موارد در افغانستان وجود دارد جامه جهانی نمی تواند انتظاری به جز ‘ بازتولید تروریست’ در این کشور طوفان زده داشته باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *