سلام برچی نیوز | آیا تنها وزارت‌خانه‌های داخله و خارجه فاسد اند؟
  • انتشار: ۱۹ ثور ۱۳۹۶
  • ساعت: ۱۰:۲۹ ق.ظ
  • سرویس: x تیتر یک
  • کدخبر: 2665
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=2665

آیا تنها وزارت‌خانه‌های داخله و خارجه فاسد اند؟

رییس جمهور غنی دیروز در نشست مبارزه با فساد اداری در کابل گفت که وزارت داخله قلب فساد در نهاد‌های امنیتی است و مقرری‌های وزارت خارجه هم قومی بوده است. تردیدی نیست که در وزارت خارجه و داخله فساد مالی و اداری وجود دارد.

کسی نمی‌تواند این واقعیت را انکار کند که مقرری‌های وزارت‌خانه‌های داخله و تا حدودی خارجه بر مبنای مراودات تنظیمی بوده است. وزیران این وزارت‌خانه‌ها شاید برخلاف مقررات نزدیکان خود را در سمت مختلف این وزارت‌خانه‌ها گماشته باشند، اما برخورد رییس جمهور در نشست مبارزه با فساد اداری سیاسی بود.

رییس جمهور صِرف از وزارت‌خانه‌های داخله و خارجه نام برد. این همان روی‌کرد گزینشی در مبارزه با فساد است. تنها وزارت‌خانه‌های داخله و خارجه فاسد نیست. مقرری‌های قومی و ناکارآمدی در دیگر وزارت‌خانه‌ها نیز بی‌داد می‌کند. رییس جمهور غنی صِرف با نام بردن از وزارت‌خانه‌های مربوط به جناح عبدالله، یک بار دیگر نشان داد که حکومت در سطح بسیار بالا با مسأله‌ی فساد مالی و اداری برخورد سیاسی می‌کند.

جناح‌های مختلف حکومت وحدت ملی می‌خواهند زیر پوشش مبارزه با فساد و افشای قانون‌شکنی جنگ قدرت درون‌حکومتی را به پیش ببرند. فساد در وزارت داخله را کسی نمی‌تواند انکار کند. پولیس بیشتر از هر نهاد دیگر، با مردم عام سروکار دارد. ادارات مختلف زیر مجموعه‌‌ی وزارت داخله مراجعین زیادی دارند. پولیس در چهار راه‌ها مستقر است و این امر به افسران زمینه داده است تا از مغازه‌دار گرفته تا خریدار و فروشنده، باج‌گیری کنند.

اما فساد در وزارت داخله به این معنا نیست که وزارت دفاع هیچ مشکلی ندارد. سیگار اداره‌ی تفتیش کمک‌های ایالات متحده بارها گزارش داده است که فرماندهان برخی از قطعات اردوی ملی، گلوله و تجهیزات نظامی‌شان را به طالبان می‌فروشند، از نان سرباز دزدی می‌کنند و سوخت وسایط نظامی را در بازار سیاه لیلام می‌کنند. ناکارآمدی در این وزارت به حدی است که فرماندهان گارنیزیون‌ها مقررات نظامی را درست تطبیق نمی‌کنند و این امر سبب می‌شود که تروریست‌ها تا عمق قرارگاه خیلی مهم نفوذ کنند و سربازان را به رگبار ببندند. بارها گزارش‌هایی نشر شده است که نشان می‌دهد در برخی از قطعات اردو، پول ساخت بلنداژ‌های نظامی نیز تاراج می‌شود.

فرماندهان بی‌رحم برخی از قطعات هم پول غذای فاسد شونده، مثل میوه و گوشت را هم حیف‌و‌میل می‌کنند. بر اساس تعاملی که در وزارت دفاع حاکم است، این وزارت مقداری پول در اختیار فرماندهان قطعات قرار می‌دهد تا غذای فاسدشونده مثل میوه وگوشت را از بازار محلی خریداری کنند. اما گزارش‌های متعدد نشان می‌دهد که فرماندهان قطعات مخلتف اردو، این پول را حیف‌ومیل می‌کنند و از گاو غدود هم به سرباز نمی‌رسد.

در دیگر وزارت‌خانه‌های حکومت هم فساد است. وزارت‌خانه‌های جناح رییس جمهور غنی گل‌هایی نیستند که در مرداب روییده باشند. فساد مشکل کلیتی به نام حکومت است و این حکومت تمام وزارت‌خانه‌ها را در بر می‌گیرد.

جناح‌های غنی و عبدالله باید روی یک میکانیزم همکاری مشترک با هم‌دیگر توافق می‌کردند. اما چنین نشد. جنگ و گریز‌های غنی و عبدالله هنوز هم ادامه دارد. شاید در روز آینده، عبدالله ارگ را بمباردمان لفظی کند و در یک فرصت دیگر، رییس جمهور غنی به او جواب بگوید.

در مورد ضعف‌های ریاست اجرایی هیچ تردیدی نیست. اما کسی انکار کرده نمی‌تواند که تیم رییس جمهور در ارگ قومی است. بیشتر کسانی که در اطراف رییس جمهور حضور دارند، پشتون‌تبار اند. در تیم رییس جمهور کشور، اصل چندفرهنگی بودن جامعه‌ی افغانستان رعایت نشده است. در تیم ایشان کسانی هم حضور دارند که فکر می‌کنند تمام مردم افغانستان دارای حقوق برابر نیستند، برخی افغان اند و برخی دیگر افغان‌تر. تیم رییس جمهور به دلایل قومی و تباری کسانی را مقرر می‌کند که علناً از طالبان حمایت می‌کنند. حمایت از طالبان باید خط سرخ حکومت باشد. طالبان دشمنان ایدیولوژیک نظام‌اند و نیروهای امنیتی کشور هر روز در مبارزه با این گروه، قربانی می‌دهند. اما قوم‌گرایی تیم ارگ به حدی است که این واقعیت را نادیده می‌گیرد و کسانی را مقرر می‌کند که طالبان را ستایش کرده‌اند. این رفتار توهین بزرگ به قربانی‌های نیروهای امنیتی است.

تیم آقای غنی در ارگ، در هر موردی جناحی و سیاسی برخورد می‌کند و این امر جنگ قدرت میان جناح‌های تشکیل دهنده‌ی حکومت وحدت ملی را تشدید می‌کند. به عنوان مثال آقای رییس جمهور در روز جهانی مطبوعات صرف به سخنگویان نهاد‌هایی مدال داد که وزیران آن یا مستقیماً توسط خود ایشان مقرر شده‌اند یا به ارگ نزدیک‌اند. رییس جمهور سخنگویان نهاد‌های نزدیک به جناح عبدالله را اصلاً ستایش نکرد. مثلاً کسی به سخنگوی وزارت انرژی و آب مدال نداد.

در حکومت آقای کرزی هم برخورد جناحی بود. ارگ در زمان آقای کرزی اسنادی را افشا کرد که آن را وزیران داخله و خارجه‌ی اداره موقت با نیروهای آیساف امضا کرده بودند. این اسناد نحوه حضور نیروهای آیساف را در افغانستان تنظیم می‌کرد. در این اسناد به نیروهای آیساف دست باز داده شده بود. تردیدی نیست که وزیران داخله و خارجه‌ی اداره‌ی موقت، به امر کرزی آن اسناد را امضا کرده بودند، اما کرزی این موضوع را انکار کرد. البته برخورد جناحی کرزی هوش‌مندانه بود. کرزی وقتی این اسناد را افشا کرد که دکتر عبدالله و قانونی دیگر در حکومت نبودند. اما رییس جمهور غنی خیلی ناشینانه برخورد جناحی می‌کند. او بسیار علنی جناح عبدالله را تحقیر می‌کند و نادیده می‌گیرد. این امر افکار عمومی را به این نتیجه می‌رساند که هیچ نوع انسجام و هم‌آهنگی در درون حکومت وجود ندارد. اگر وضعیت همین طور پیش برود و جناح‌های تشکیل‌دهنده‌ی حکومت وحدت ملی روی برخی از مسایل از جمله تطبیق موافقت‌نامه‌ی ۲۹ سنبله‌ی سال ۱۳۹۳ توافق نکنند، انتخابات ریاست جمهوری آینده هم بحرانی می‌شود و روشن نیست که از دل آن چه بیرون می‌آید.

هشت صبح:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *