• انتشار: ۹ دلو ۱۳۹۶
  • ساعت: ۱۱:۲۳ ق.ظ
  • سرویس: x تیتر دو
  • کدخبر: 11449
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=11449

آیا استعفاء مسوولین بر وضعیت کنونی تاثیری خواهد گذاشت؟

وقتی امرالله صالح رئیس امنیت بود؛ ما گفتیم بخاطر بی کفایتی او استعفاء دهد تا امنیت به افغانستان برگردد، او رفت و رحمت الله نبیل رئیس امنیت شد؛ گفتیم بخاطر بی کفایتی او استعفاء دهد تا امنیت به کشور برگردد، او رفت و معصوم استناکزی رئیس امنیت شد اما باز هم امنیت بر افغانستان برنگشت.

وقتی امرالله صالح رئیس امنیت بود؛ ما گفتیم بخاطر بی کفایتی او استعفاء دهد تا امنیت به افغانستان برگردد، او رفت و رحمت الله نبیل رئیس امنیت شد؛ گفتیم بخاطر بی کفایتی او استعفاء دهد تا امنیت به کشور برگردد، او رفت و معصوم استناکزی رئیس امنیت شد اما باز هم امنیت بر افغانستان برنگشت.

سالهاست که ما وزرای دفاع و امنیت و داخله را به انتقاد می گیریم و اعتراض میکنیم تا آنها برکنار شوند اما هیچ چیزی تغییر نکرد، مردم بیشتر کشته شدند، وکلا بیشتر رأی اعتماد دادند، پول های زیادتری به مصرف رسید، آدمک های متعددی خود را منفجر کردند و ما همچنان به دنبال سرابِ یک امنیت میان تهی بودیم.

قبول کنیم ریشه های تمام این ناامنی ها و رخدادهای ناگوار؛ بر استعفاء و برکناری چند وزیر و رئیس نیست؛ خشکاندن بحران با نقد های آتشین بر سر مقامات ضعیف و ناکارا چارۀ کار نیست، اینها ماموران یک روند از قبل تنظیم شده ای هستند که در مدار یک برنامۀ خط کشی شده هستند و میمانند و میروند و کشته هایی که بر آمار های نسل های سوختۀ ما افزوده میشود.

ما با برنامه های فرا کشوری مقابل هستیم، سیستم بحران سازی که ریشه هایش در خارج از مرزها طراحی می شود، ما را می کشند و میسوزانند و نابود می کنند و خود با آدمک های چون انس حقانی، طالبان و داعش و مهره های سوخته یک نردِ منطقه ای ما را مصروف یک بحران سیستماتیک می کنند.

ما از چه کسانی توقع داریم که خود معاش بگیران سازنده گان بحران هستند، رهبرانی که با پول های مشکوک؛ مردم را در یک تجارت زنجیره ای بارها خرید و فروش کردند، علمایی که با گرزهایی از جنس دین و مذهب بر فرق مردم کوبیدند و خود بر سر خوان شاهان و بزرگان و موّلدین فتواهای قتل عام مردم افغانستان نشستند و سکوت مرگبار کردند.

کارشناسانی که ترسیدند و وطن را رها و خود از ورای مرزهای دور و در کنار چای داغ و قهوۀ تلخ و آرامش فرزندان نازدانۀ شان، تبصره های شیرین تئوری سازان غربی را به نمایش می گذاشتند. اینجا مردم فقط کشته می شوند و هیچ مدافعی ندارند، مردم نمی دانند چه وقت میمیرند؛ اینجا ما اسیر یک وابستگی های گمنام شدیم؛ زنجیر بحران که سالهاست بر پای ما پیچانده شده است، نفرین باد بر دولت های تروریستی که مردم ما را قربانی مرزهای خود، مردم خود، فرهنگ و باور خود، و منافع خود می کنند.

نگارنده: مهدی ثاقب

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *