سلام برچی نیوز | آجندای قومی ‌حکمتیار
  • انتشار: ۱۶ ثور ۱۳۹۶
  • ساعت: ۱۰:۴۵ ق.ظ
  • سرویس: x تیتر یک
  • کدخبر: 2628
  • لینک کوتاه: http://www.barchinews.com/?p=2628

آجندای قومی ‌حکمتیار

حکمتیار دیروز در استدیوم ورزشی غازی بار دیگر گفت که یکی از سران حکومت وحدت ملی استعفا بدهد. او وزیر خارجه پیشین امریکا را معمار حکومت وحدت ملی خواند و توافق‌نامه‌ای را که بر اساس آن حکومت کنونی ساخته شده است، بی‌ارزش اعلام کرد.

این اظهارات حکمتیار نشان می‌دهد که او در نظر دارد، پشتوانه سیاسی و قومی ‌برای حلقاتی ایجاد کند که خواستار تمرکز قدرت در دستان رییس‌جمهور هستند. پیش از آمدن حکمتیار به کابل هم عده‌ای گمانه‌زنی می‌کردند که نخبه‌گانی که خودشان را نماینده‌گان غلزایی‌ها می‌خوانند، تلاش می‌کنند با آوردن حکمتیار در کنار خود، پهلوی قومی ‌ارگ را تقویت کنند.

اظهارات اخیر حکمتیار نشان می‌دهد که او درست در همین مسیر در حرکت است. بی‌ارزش جلوه دادن منشور حکومت وحدت ملی و اصرار بر استعفای یکی از رهبران این حکومت، نشان می‌دهد که حکمتیار آجندای قومی ‌دارد. حکمتیار می‌داند که اسلام‌گرایی دیگر نمی‌تواند برای او اعتبار خلق کند. نسل جدید اسلام‌گرایان دیگر حکمتیار را الگوی خود نمی‌دانند. الگوی آنان گروه‌های تندروی مثل طالبان، داعش و غیره است. به همین دلیل است که آقای حکمتیار خیلی هوشمندانه بر طبل قومی‌ می‌کوبد. حکمتیار متوجه شده است که افکار عمومی ‌آجندای کوچک قومی ‌او را درک کرده‌اند. او در سخنرانی‌اش در ارگ افشا کرد که وقتی نتایج انتخابات بحران خلق کرد، به محمد اشرف غنی نامه نوشت و از ایشان خواست که به جای قبول یک حکومت ایتلافی، به نفع عبدالله انصراف بدهد. حکمتیار خواست به مخاطبان بباوراند که از هیچ یک از جناح‌های تشکیل‌دهنده حکومت وحدت ملی حمایت نمی‌کند. اما روشن است که این نوع سخن گفتن حکمتیار اقتضای محفل بود.

او پیش از برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری اعلام کرده بود که «نامزد ایتلاف شمال» رای نمی‌آورد. قطب‌الدین هلال، نماینده حکمتیار در انتخابات ریاست‌جمهوری هم به ستاد انتخاباتی داکتر محمد اشرف غنی پیوست. این‌ها نشان می‌دهد که آقای حکمتیار از همان جناحی در حکومت وحدت ملی حمایت می‌کند که طرفدار تمرکز بیشتر قدرت است. این جناح چنان طرفدار تمرکز است که استقلال نسبی و ناقص پارلمان را هم برنمی‌تابد.

به نظر می‌رسد که حکمتیار واقعیت‌های جامعه را درست درک نکرده است. این درست است که حکومت‌های ایتلافی در کشورهایی که تجربه کافی حکومتداری دموکراتیک ندارند، به مشکل روبه‌رو می‌شود. اما نظام مطلق ریاستی هم نتوانسته است در افغانستان جواب بدهد. مشکل جدی این است که انتخابات‌ها همیشه با مشکل روبه‌رو می‌شود. بحران‌هایی که پس از انتخابات ریاست‌جمهوری به وجود می‌آید، علاوه بر بعد تخنیکی، بعد سیاسی نیز دارد.

اگر هیچ مشکل تخنیکی در انتخابات ریاست‌جمهوری به وجود نیاید، بحث سیاسی مساله، انتخابات را بار دیگر جنجالی می‌سازد. برای جلوگیری از جنجال‌های انتخاباتی، جامعه جهانی لازم دید تا سمت ریاست اجرایی یا همان صدراعظم اجرایی هم در حکومت به میان بیاید، تا جنجال سیاسی حل شود. به میان آمدن سمت ریاست اجرایی یا صدراعظمی ‌صدمه‌ای به نظام ریاستی نمی‌زند، صرف مدل نظام ریاستی را فرانسه‌ای می‌سازد.

آقای حکمتیار حتما به یاد دارد که پس از چهار سال جنگ و خون‌ریزی با حکومت آقای ربانی، در نهایت، پست صدارت آن حکومت را احراز کرد. اگر ایشان نظام ریاستی مطلق را درست می‌داند، چرا نمی‌گوید که نخست‌وزیر شدن خودش هم اشتباه بود.

یک نکته را فراموش نکنیم که سران جبهه متحد پیشین هم در جنگ‌های داخلی نقش داشتند و پس از چهار سال خون‌ریزی و ویرانی کابل، در سال ۱۳۷۵ با حکمتیار صلح کردند. بر سران این جبهه هم نقدهای بسیار جدی وارد است و اسم برخی از آنان هم در کنار نام حکمتیار، درج پرونده‌های نقض حقوق بشر سازمان ملل متحد است، اما از آن‌جا که نظام ریاستی مطلق در هر انتخاباتی سبب بحران شده است، طرح ایجاد سمت نخست‌وزیری منطقی است و صرف آنانی که به قومی ‌شدن بیشتر هرم قدرت علاقه دارند، با این طرح مخالفت می‌کنند. جامعه جهانی در جرگه قانون اساسی سال ۱۳۸۲ مرتکب یک اشتباه جدی شد و از نظام ریاستی مطلق حمایت کرد. جهانیان در سال ۲۰۰۷ متوجه شدند که نظام ریاستی مطلق در افغانستان بحران خلق می‌کند. منشور حکومت وحدت ملی هم با در نظر داشت همین مساله، طرح و ترتیب شد.

در این تردیدی نیست که هر شهروندی که قانون اساسی را قبول می‌کند، حق اظهار نظر دارد و رسانه‌ها هم حق دارند که سخنان سیاستمداران را تحلیل کنند. این جزو مسلمات است و کسی در آن مناقشه ندارد، اما آقای حکمتیار که حالا به کابل آمده‌، باید قانون را رعایت کند. ایشان نباید به گونه‌ای حرف بزنند که سبب خلق تنش شود. هم‌چنان آقای حکمتیار باید اسلحه و تخنیک نظامی ‌خود را تسلیم وزارت دفاع کند. تا هنوز حکومت تایید نکرده است که اسلحه و تخنیک نظامی ‌جبهات حکمتیار را تسلیم شده است. دیروز برخی از هواداران مسلح حکمتیار به شهر وارد شده بودند که حکومت هم به دلیل مصلحت‌های سیاسی آن را تحمل کرد. این رفتار اگر تکرار شود، برای افکار عمومی‌ قابل قبول نیست. برپایی همایش‌هایی که در آن افراد مسلح حضور داشته باشند، خاطرات تلخ جنگ‌های تنظیمی ‌را در اذهان زنده می‌کند.

روزنامه هشت صبح:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *